جوینت ونچر در دنیای سرمایه گذاری خارجی بسیار مورد استفاده قرار میگیرد که بیشتر به دلیل منافع و مزایای آن و همچنین این واقعیت است که سرمایه گذاری از این طریق با کاهش هزینه ها و ریسک در سرمایه گذاری همراه است. قراردادهای جوینت ونچر میتوانند در تمام زمینه ها و بازارها توسط بخش خصوصی در ایران منعقد شود، اما حوزه های خاصی وجود دارند که به دلیل انحصار دولت از این محدوده مستثنا شده اند. دو نوع اصلی از جوینت ونچر وجود دارد که به عنوان یک ابزار همکاری موفق بین یک سرمایه گذار خارجی و همتای ایرانی آنها استفاده میشود؛ که شامل جوینت ونچر قراردادی و جوینت ونچر شرکتی هستند. جوینت ونچر تحت دو دسته مجموعه قوانین قرار میگیرند: مقررات قراردادی، که در قرارداد جوینت ونچر مورد توجه است مانند توافقنامه سهامداران، مفاد اساسنامه و غیره، و سایر مقرراتی که توسط قوانین و مقررات ایران تعیین و تجویز میشود. هنگام شروع مشارکت، هم شرکای ایرانی و هم خارجی باید متعهد گردند که فعالیتهای تجاری خود را با قوانین آمره تجاری در ایران همسو کنند. سپس طرفین در اموال یکدیگر شریک می شوند به این ترتیب که شرکای خارجی سرمایه خود را به ایران انتقال میدهند تا با سرمایه شرکای ایرانی جمع شده و مشارکت آغاز گردد.
