شعر شهریار نراقی

چانه‌ی از بغض لرزان را تو می‌دانی و من
اشک‌های تحت فرمان را تو می‌دانی و من

در ندامتگاه تن، حبسی به سلول خیال
حبس ماندن، بی‌نگهبان را تو می‌دانی و من

در هوای شهر، مانده ریزگرد خاطره
این نفس‌تنگی تهران را تو می‌دانی و من

دیده‌ای در قهوه‌ها عکس زنی قیچی به دست
طعنه‌های تلخ فنجان را تو می‌دانی و من

آه ای گنجشک مطرود از تمام لانه‌ها!
بی‌پناهی زیر باران را تو می‌دانی و من

فاصله تا آرزوهایت فقط یک گام بود
مرگ، قبل از خط پایان را تو می‌دانی و من

سعدیا! با هر کسی از بی‌وفایی‌ها نگو
ماجرای رفتن جان را تو می‌دانی و من


از کتاب تابوت شهریار نراقی