سلام. من سارا هستم میخاستم بگم که اگر شما هم اسپرگر دارید و بزرگسال هستید بیاید اینجا باهم درباره ش حرف بزنیم
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد پرش به ناوبریپرش به جستجو سندرم آسپرگر افراد مبتلا به سندرم آسپرگر اغلب منافع محدود یا تخصصی، مانند علاقه این پسر به انباشته قوطیها را نشان میدهند. طبقهبندی و منابع بیرونی تخصص روانپزشکی آیسیدی-۱۰ F84.5 آیسیدی-9-CM ۲۹۹٫۸۰ اُمیم ۶۰۸۶۳۸ دادگان بیماریها 31268 مدلاین پلاس 001549 ئیمدیسین ped/۱۴۷ پیشنت پلاس نشانگان آسپرگر سمپ F03.550.325.100 [ویرایش در ویکیداده] نشانگان آسپرگر یا سندرم آسپرگر (به انگلیسی: Asperger syndrome) یک نوع اختلال رشد عصبی است که با مشکلات قابل توجه در ارتباط بین فردی و ارتباط غیرکلامی، مشخص میشود، که معمولاً به همراه علایق و رفتارهای وسواسی و تکراری است. اولین بار در سال ۱۹۴۴ پزشک اتریشی به نام هانس آسپرگر با انتشار مقالهای آن را توصیف کرد.[۱][۲] سندرم آسپرگر به صورت شکل ملایمی از طیف اوتیسم شمرده میشود، و وجه تمایز آن، حفظ مهارتهای تکلمی و هوش(iQ) بسیار بالا و حافظه بلند مدت قوی است؛ هرچند بعضی از پژوهشها نشاندهندهٔ تفاوت اساسی بین سندرم آسپرگر و اوتیسم با عملکرد بالا است.[۳] محتویات ۱علائم سندرم آسپرگر ۲طبقهبندی ۳سندرم آسپرگر در بالغین ۴سرشناسان مبتلا به آسپرگر ۵آسپرگر در سینما ۶جستارهای وابسته ۷پیوند به بیرون ۸منابع علائم سندرم آسپرگر[ویرایش] افرادی با این سندرم ممکن است دارای یک یا چند مورد از ویژگیها باشند: روابط اجتماعی ضعیف، رفتارهای وسواسی و تکراری، خویشتن-محوری، تفکر منطقی و غیر عاطفی (کمبود احساسات اما در برخی موارد نادر علاقه دیوانهوار به فردی خاص) علایق متمرکز، یادگیری آسانتر زبانهای ثانوی، مهارت بالا در حل معما و مسائل ریاضی یا علایق محور در شاخه کامپیوتر و اینترنت، و در برخی کمبود در تواناییهای حرکتی. ممکن است تواناییهای حرکتی بهطور محدودی کامل نشود و در طرز راه رفتن یا دویدن دیده نشود اما با انجام فعالیتهای حرکتی پیچیدهتر مثل راندن دوچرخه یا توپ بازی مشخص شود، به همین خاطر این افراد در معرض آسیبهای فیزیکی زیادی از سمت جامعه قرار میگیرند. افرادی که دچار سندرم آسپرگر هستند ممکن است به مشکلات فراوان در تعاملات اجتماعی برخورد کنند و دارای خصوصیات رفتاری کلیشهای (مانند نوعی خاص از پوشش، رفتار تکراری مانند مطالعه یا داشتن روش مخصوص به خود در انجام کارها) در رفتارها و علایق هستند. افراد مبتلا به این سندرم، علاقهای به روابط و تعاملات اجتماعی ندارند، اما اختلال یادگیری در روابط اجتماعی هم ندارند. در برخی موارد به دلیل نوع دیدگاهشان به روابط اجتماعی و انسانی، دیده شده فرد مبتلا توانایی منحصر به فردی در روانشناسی و علوم انسانی داشتهاست[۴] کودکان مبتلا به آسپرگر تنها به یک موضوع علاقه نشان میدهند و تمایل دارند همه چیز را در ارتباط با آن موضوع واحد بدانند و راجع به دیگر مباحث کمتر صحبت میکنند؛ بنابراین این کودکان به دلیل کمبود علاقه به روابط اجتماعی، درونگرایی و دامنه محدود علایق از دیگران جدا میشوند و برقراری ارتباط با سایرین را با رفتار غیر متعارف و نامناسب خود یا در خواست صحبت کردن، تنها راجع به یک موضوع خاص، غیرممکن میسازند.[۵] سندرم آسپرگر معمولاً دیرتر از اوتیسم دیده میشود و معمولاً بعدتر مشخص میگردد.[۶] طبقهبندی[ویرایش] اشتراکات زیستی-عصبی بین سندروم آسپرگر و اوتیسم با عملکرد بالا کماکان نامعلوم است. طبقهبندی سندروم آسپرگر بهطور ناخواسته از شیوهٔ کشف اوتیسم تأثیر پذیرفتهاست و ممکن است هیچ ارتباطی با ماهیّت اصلی آن نداشته باشد.[۷] سندرم آسپرگر در بالغین[ویرایش] شواهدی وجود دارد که کودکان دارای سندرم آسپرگر، با افزایش سن بهبودی نسبی پیدا میکنند:تا بیست درصد این کودکان ممکن است در بزرگسالی دیگر در حیطهٔ تشخیصی این سندرم قرار نگیرند، هرچند که سختیهای اجتماعی و درونگرایی دوام خواهند داشت.[۸] تا سال ۲۰۰۶ هیچ پژوهش مشخصی در مورد آثار بلند مدّت سندرم آسپرگر بر شیوهٔ زندگی افراد صورت نگرفته بود و هیچ گونه پیگیری نظاممندی هم در خصوص مطالعهٔ بلند مدّت کودکان آسپرگر در دسترس نبود. اما تحقیقات جدید در سال ۲۰۱۳ نشان دهنده نوع نگرش خاص این افراد به مفاهیمی مانند تشکیل خانواده و زندگی در جامعه است. بر اساس آمارهای رسمی مندرج، افراد مبتلا به سندرم آسپرگر معمولاً تا پایان عمر به تنهایی زندگی میکنند، اما در موارد نادر در بزرگسالی، علاقهمندی فرد به شخصی دیگر هم دیده شده، به طوری که هانس آسپرگر دانشمند کاشف این سندرم، از مفهوم عشق در این افراد به عنوان نوعی شیفتگی شدید و بی پایان به شخص مقابلشان یاد کرده، هرچند که تجربه چنین مفاهیم احساسی در بین این افراد بسیار نادر است. افراد دارای آسپرگر طول عمر معمولی دارند ولی با درصد بیشتری ممکن است در شرایط سخت و شکست خورده دچار افسردگی شدید یا خشم اجتماعی شوند که میتوانند تأثیر منفی بر روند بهبودی بگذارند. با وجود این که برخی سختیهای اجتماعی و تواناییهای فیزیکی-حرکتی ممکن است تا پایان عمر دوام پیدا کنند ولی شرایط زندگی آنها به مراتب بهتر از افرادی است که در طیفهای مختلف اوتیسم قرار دارند.[۹] بیشتر دانش آموزان و دانشجویان دارای سندرم آسپرگر توانایی فوقالعاده بالایی در ریاضیات و حل مسائل دارند و برخی از آنها استعداد بالایی در شاخههای کامپیوتری و برنامهنویسی از خود نشان میدهند.[۱۰] سرشناسان مبتلا به آسپرگر[ویرایش] علم و ادب: ورنون اسمیت (اقتصاددان آمریکایی برنده جایزه نوبل سال ۲۰۰۲) لیسا نواک (فضانورد و افسر نیروی دریایی آمریکایی) دنیل تامت (نویسنده، مقالهنویس، مترجم و دانشمند انگلیسی) آلن تورینگ (مخترع کامپیوتر، شکستن رمز انیگما و ریاضی دان نابغه) آلبرت اینشتین( فیزیکدان و ریاضی دان نابغه) توماس ادیسون(مخترع لامپ) ورزش و رسانه: کریس پکهام (عکاس، نویسنده و مستندساز حیات وحش شبکه بیبیسی) گای مارتین (موتورسوار و شخصیت تلویزیونی بریتانیایی) مارچلو ریوز (تنیسباز شیلیایی) موسیقی: اگزمپل (موسیقیدان، خواننده و رپر بریتانیایی) جیمز دوربین (خواننده و گیتاریست گروه کوایت رایوت) لیدیهاوک (خواننده و آهنگساز نیوزلندی) گری نیومن (موسیقیدان، آهنگساز، ترانهسرا و خواننده انگلیسی) سوزان بویل (خواننده آماتور اسکاتلندی) سینما: آنتونی هاپکینز (بازیگر بریتانیایی برنده جایزه اسکار) دن اکروید (کمدین، بازیگر و فیلمنامهنویس کانادایی) داریل هانا (بازیگر و فعال محیط زیست آمریکایی) پدی کانسیداین (بازیگر، کارگردان، فیلمنامهنویس و موسیقیدان انگلیسی) سرمایهدار: بیل گیتس[۱۱] (بنیانگذار شرکت مایکروسافت)
سلام من از این بیماری اطلاع نداشتم ولی نشانه هاش رو خوندم چیز بدی ندیدم :/ تازه یه سری قدرت های ویژه هم دارند این از اون بیماری های با کلاسه از اسمش مشخصه :)
اشتباه میکنی..نخست اینکه این مطلبِ کپی شده، اگر معیار مطالعه باشه، پیام درستی از فضای زندگی یک آسپرگر رو منتقل نمیکنه.. دوم اینکه، هر تفاوتی با دنیای بیرون تا وقتی توسط دیگران درک و پذیرفته نشه یه رنجه.خیلی ها از وجود چنین سندرومی بی اطلاعن.با ابزار زور و اجبار سعی میکنن نشانه های ناخوشایندی رو که درون یک آسپرگر میبینن از بین ببرن..اگر محیط اطراف شخص رو درک بکنه و تعامل مناسبی با فردمبتلا برقرار بشه بله..شاید بتونه به خوبی از این تفاوت در جهت مثبت بهره ببره..ولی این تعامل اصلا ساده بدست نمیاد..حداقل تو کشور ما، آگاهی نسبت به این سندروم بسیار پایینه.. اگر هم آگاهی ای هست سطحیه، در این حد ک یارو دیده حال نمیکنه با بقیه و دلش میخواد تو خونه ی تاریک خودش بمونه ، رو تنبلیش یه اسم باکلاس گذاشته و ب خودش میگه آسپرگر
قدرتای ویژه )) بیماری نیست اما اوتیسم تفاوته. تفاوتیه که باعث میشه نتونی ارتباط برقرار کنی هرچقدم دلت بخواد از هر ۶۵ نفر یک نفر اسپرگر داره، من هیچجا ندیدم که توو ایران یک کامیونیتی باشه و بتونیم درباره ش حرف بزنیم
هر اسپرگری میدونه بیشتر اطلاعاتی که اینجا نوشته شده، اشتباهه احتمالا این صفحه ویکی برگرفته از اطلاعات قدیمیه و نیاز به اپدیت کردن داره
