من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی
▲▲▲ به مسیر زندگی ام که نگاه میکنم، آدمی را میبینم که در هر زمان و در هر اتفاق، به اندازه رشد همان زمانش تصمیم گرفته و جلو رفته است. ما قرار است به اندازه رشدمان اتفاق ها را تحلیل کنیم و تصمیم بگیریم. پس نمیتوانیم با تجربه و رشد امروزمان، خودمان را در گذشته مان سرزنش کنیم. به نظرم زیباترین بخش مرور گذشته ما هم همین است، اینکه متوجه شویم انتخاب ها و تصمیم های ما، بر اساس رشد درونی آن لحظه بوده نه این لحظه، و ما در هر اتفاق جدید، با رشدی عمیق تر تصمیم خواهیم گرفت. تکه هایی از یک کل منسجم پونه مقیمی
