قدر ظاهری (به انگلیسی: apparent magnitud)، مقیاسی عددی از روشنایی ستارگان از دید ناظر در زمین است. هرچه مقدار آن کمتر باشد ستاره نورانی تر است. قدر ظاهری را با m نشان میدهند. تاریخچه اساس نظام قدربندی ستارگان از یونان باستان کسب شدهاست. در این نظام، مبنای درجهبندی قدرها واکنش چشم انسان به درجههای نوری مختلف است. اولین بار ابرخس منجم یونانی ستارگان آسمان را به ۶ دسته از لحاظ روشنایی تقسیم کرد. پرنورترینها در قدر یک و کمنورترینها در قدر ۶ جای داشتند. قدر ششمیها کمنورترین اشیاء قابل مشاهده توسط بشر با چشم غیرمسلح بودند. این ردهبندی را بطلمیوس در کتاب المجسطی آورده و به طور گسترده پذیرفته شد. صوفی رازی دانشمند مسلمان ایرانی، نخستین یا از نخستین کسانی بود که روش اندازهگیری قدر ستارگان را ارایه کرد. ویلیام هرشل متوجه شد که فاصلهٔ بین قدرها دارای سیستمی لگاریتمی است و ستاره قدر یک بطلمیوس ۱۰۰ برابر از ستاره قدر شش پرنورتر است. همچنین او متوجه شد که تفاوت روشنایی ستاره قدر یک تا دو و ستاره قدر دو تا سه مشابه هم هستند. بدین صورت که با کاهش یک قدر درخشندگی ستاره ۲٫۵۱۱۸۸۶ مرتبه بیشتر میشود.
رابطهها قدر ظاهری اجرام با فاصلهشان از ناظر رابطهٔ وارون مربع و با درخشندگی آن رابطهٔ مستقیم دارد: ارتباط روشنایی (یا نورانی بودن) ستاره با قدر آن به صورت زیر تعریف میشود قدر مطلق ( ستارهشناسی) در این رابطه m قدر ظاهری و L روشنایی دو ستاره است. اگر رابطه را برپایهٔ ثابت خورشیدی (روشنایی خورشید یا ☉b) و قدر آن بازنویسی کنیم، خواهیم داشت: مقدار قدر ظاهری به عوامل محیطی ناظر مانند جو زمین، آلودگی، ضریب جذب جوی و غلظت هوا نیز وابسته است. به دلیل تغییرات غلظت هوا در لایههای اطراف زمین روشنایی ستاره در افق با روشنایی همان ستاره در سمت الراس متفاوت است. معمولاً در منابع مختلف قدر ظاهری ستاره را در نبود جو حساب میکنند که در واقع بیشینهٔ روشنایی در زمین است. برای محاسبه قدر ستاره با در نظر گرفتن تأثیرات جوی میتوان از رابطه زیر بهره جست: در این رابطه m قدر ظاهری ستاره بدون احتساب تأثیر جو، m0 قدر واقعی ستاره و mx اختلاف قدر ظاهری واقعی در نبود جو (m) با قدر ظاهری واقعیای که در نوار یا باند x (مانند نوار زرد، فرابنفش، آبی و …) میبینیم، Fxشار جذبیده یا دریافتی(همان روشنایی) در نوار x و F0x شار رسیده (شار جذبیدهٔ واقعی در نبود هوا) است.
حدود قدر قابل مشاهده با چشم غیرمسلح قدر ظاهری روشنایی نسبت به کرکس نشسته تعداد ستارگان روشنتر از این قدر ظاهری مرئی -۱ ۲۵۰٪ ۱ ۰: ۱۰۰٪ ؛ ۴ ۱: ۴۰٪ ؛ ۱۵ ۲: ۱۶٪ ؛ ۴۸ ۳: ۶٫۳٪ ؛ ۱۷۱ ۴: ۲٫۵٪ ؛ ۵۱۳ ۵: ۱٫۰٪ ؛ ۱٬۶۰۲ ۶: ۰٫۴۰٪ ؛ ۴٬۸۰۰ نامرئی ۷: ۰٫۱۶٪ ؛ ۱۴٬۰۰۰ ۸: ۰٫۰۶۳٪ ؛ ۴۲٬۰۰۰ ۹: ۰٫۰۲۵٪؛ ۱۲۱٬۰۰۰ ۱: ۰٫۰۱۰٪ ؛ ۳۴۰٬۰۰۰ ستارگان قدر اول تا ششم در محدوده مشاهده غیرمسلح قرار دارند. بر طبق قراردادی که بین اخترشناسان تعیین شدهاست؛ ستارگانی به عنوان مبنای هر قدر در نظر گرفتهشدهاست و با استفاده از اندازهگیری اختلاف بین درخشندگی ظاهری ستارگان، قدر ظاهری قابل تعیین است. در این میان ستاره کرکس نشسته دارای قدر ظاهری ۰ (صفر) مهمترین مقیاس قدر ظاهری است. از زمان باستان ستارگان بر اساس درخشندگی ظاهری تقسیم میشدهاند. چشم غیر مسلح در شرایط جوی مساعد حدود ۶۰۰۰ ستاره را میتواند مشاهده کند. از نظر قدر ظاهری رتبهبندی [قدر] ستارگان چنین است: قدر اول: ۲۰ ستاره روشنتر (ستارگان قدر منفی و صفر تا ۱٫۳۵) قدر دوم: حدود ۵۰ ستاره قدر سوم: حدود ۲۰۰ ستاره معرفی شدهاند قدر چهارم: تنها حدود ۴۷۰ ستاره بطور ویژه معرفی شدهاند قدر پنجم: تنها حدود ۲۲۰ ستاره بطور ویژه معرفی شدهاند قدر ششم: تنها حدود ۵۰ ستاره بطور ویژه معرفی شدهاند
