ستارهٔ سُهـِیل (آلفا شاهتخته، alpha Carinae) یا پَرَک درخشانترین ستارهٔ صورت فلکی شاهتخته است. سهیل پس از شباهنگ دومین ستارهٔ پرنور آسمان شب است ولی در مدارهای شمالی قابل دیدن نیست. برای نمونه در شهر تهران تنها یک درجه از افق بالا میآید و بعد از حدود ۳ ساعت غروب میکند و در شهری مانند بندرعباس نیز بعد از حدود ۶ ساعت بعد ازطلوع قابل مشاهده میشود. برای دیدن آن باید به مناطق با عرضهای جغرافیایی پایینتر سفر کرد، دلیل ورود نام این ستاره به فرهنگ فارسی به شکل ضربالمثل همین کم پیدا بودن آن است. ستاره سهیل یک ابرغول سفید است و با ۹ جرم خورشیدی و قطر ۷۰ برابری خورشید از نزدیکترین نامزدهای ابرنواختر به شمار میرود. این ستاره در فاصله ۳۱۳ سال نوری از زمین قرار دارد و درخشندگی آن حدود ۱۰۰۰۰ برابر خورشید تخمین زده شده. موقعیت ستاره سهیل در صورت فلکی شاهتخته سهیل نامی عربی بوده و در کاربرد به معنای «درخشان» است. نامهای فارسی این ستاره پرک و اگست است. در کشورهای اسلامی از واژهٔ سهیل برای نامگذاری پسران استفاده میشود. قدیمیان دربارهٔ آن میگفتند که ستارهای است در جانب جنوب که اهل یمن نخست آن را میبینند و با برآمدن آن میوهها میرسند. سنائی میگوید: در دیار تو نتابد آسمان هرگز سهیل گر همی باید سهیلت، قصد کن سوی یمن و فردوسی میگوید: ز سر تا بپایش گلست و سمن بسرو سهی بر سهیل یمن برای یونانیان باستان و نیز رومیان قدیم ستارهٔ سهیل ستارهای ناشناخته بود ولی در مصر باستان، و ناواهو که این ستاره را «ما یی بی زو» میخوانند ستارهای شناخته بود. ایرانیان و عربها در ستارهشناسی در دوران اسلامی از نام سهیل از بیش از ۱۴ سده پیش برای این ستاره استفاده کردهاند.
