خود دوستی چیست ؟ كودك تازه متولد شده تنها از طريق رابطه با انسانهاي ديگه رشد مي كنه. اگر كودكي رو به دور از انسانها نگه داريد و تنها نيازهاي اوليه ش رو مهيا كنيد ميميره. و اگر زنده بمونه انسان نخواهد بود. اين صحبت در حد تئوري نيست. هزاران كودك، پيدا شده كه ارتباط كمي با انسانها داشته يا توسط حيوانات بزرگ شدند و اصلا هيچ صفات انسان بودن رو نداشتند. اونها به حيوان بيشتر شبيه ميشن تا انسان. پس ما بايد انسان شدن رو ياد بگيريم. مغز كودك بعد از چهار ماهگي كاملا ميفهمه، بعضيا بهش درد ميدن و بعضيا بهش لذت ميدن و اينكه كي اونها رو بهش ميده و اين بسيار مهمه چون مغز ما از ابتدا بر پايه لذت و درد كار ميكنه و تصميم ميگيره، براي همين نوع رابطه در كودكي مشخص ميكنه ما بيمار يا سالم بشيم. وقتي بعد از تولد رابطه لذت بخشي با ديگران داريم، اون وقته كه به خودمون اطمينان داريم، خوشبينيم، مثبتيم، اميدواريم، اراميم، پشتكار داريم و پيش ميريم. و تمام اين تجربيات هست كه در سه سالگي به اين نتيجه ميرسم كه من خوبم يا نه، و ديگران خوبند يا نه، يا در مورد دنيا و اينكه چگونه جاييست نتيجه بگيريم. براي همين بچه ها گاهي خودشون رو ميزنند چون به اين نتيجه ميرسند كه من بد هستم و لايق تنبيه. يا از قصد كاري ميكنم كه تنبيه بشم. اما وقتي به اين نتيجه برسم كه خوب هستم و خواستني و دوست داشتني و اينجاست كه خود دوستي معني پيدا ميكنه. حالا وقتي خودمو دوست ندارم، سيگار ميكشم، ورزش نميكنم و به خودم صدمه ميزنم.
