دلنوشته های حسین پناهی +زندگینامه

سحر جعفری جوزانی:

عمو حسین ، تو همون اتاقی نشسته بودم که سالها پیش(آژانس دوستی)رو فیلمبرداری میکردیم ...

پدر وارد اتاق شد،سرم و بلند کردم و با لبخند نگاهش کردم ، چشمهاش تَر شده بود ، بغض غریبی داشت ،ترسیدم،نگاهم کرد ،به زور نفس عمیقی کشید و گفت:عمو حسین رفت...

قبل از اینکه اشکهاش سرازیر بشن به طرف اتاقش رفت،خشکم زد... درست شنیده بودم؟ناخودآگاه چشمم به پنجره ی کوچکی افتاد که یه قوری بزرگ پُر از برگهای سبز توش بود ،همون قوری که تو آژانس دوستی شما توش گُل میکاشتی،مگه میشد گریه نکرد...گلوم درد گرفته بود،نمیدونم چقدر گذشت ولی ناگهان به خودم گفتم:مگه هنر میتونه بره؟نه ... معلومه که نه ،عمو حسین همیشه میگفتی:خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند...خوشا به حالت که عاشق نوری و هستی و هستی و هستی.....

 

این بود زندگی ؟

 

ميزی برای كار
كاری برای تخت
تختی برای خواب
خوابی برای جان
جانی برای مرگ
مرگی برای ياد
يادی برای سنگ
اين بود زندگی!؟

 

ماهی ها گریه شان دیده نمی شود ...
گرگ ها خوابیدن شان، عقاب ها سقوط شان ...
و انسان ها درون شان ...