شاتل فضایی ناسا یکی از مهمترین فضاپیماهای قرن بیستم، و اولین سفینه قابل استفاده مجدد بود. شاتل فضایی ناسا اولین بار در آوریل سال ۱۹۸۱ میلادی به فضا پرتاب شد.سه بخش اصلی آن مدار پیماها،موشکهای تقویت کننده، و مخزن بیرونی سوخت (تنها مخزن سوخت آن که بعد از هر مأموریت قابل استفاده نیست) میباشد. کاشیهای ویژه مقاوم در برابر گرما مانع از سوختن مدارپیما به هنگام بازگشت به جو زمین میشوند. بازوی قابل کنترل از راه دور تعبیه شده در مخزن محموله مدارپیما، میتواند ماهواره هارا در فضا قرار دهد؛ و همچون سکویی ثابت برای کار فضانوردان عمل کند. کلود نیکولیه، فضا نورد آژانس فضایی اروپامی گوید: «وقتی نگاه می کردید به خودتان می گفتید: عجب دستگاه بزرگی یعنی کار خواهد کرد؟ حدود هشت دقیقه و نیم طول کشید که در مدار زمین قراربگیرید. سواری فوق العاده ای بود به خصوص در مرحله اول پرتاب به فضا که با لرزش های زیاد همراه بود و وقتی موشک های بوستر جدا می شود شعله های عظیم هم داشت.» او می افزاید: «هر ثانیه سرعت ما ۳۰ متر بر ثانیه بیشتر می شود و یک دقیقه و نیم که بگذرد به سرعت ۲۸۰۰۰ کیلومتر بر ساعت می رسید. «بعد موتور اصلی خاموش می شود و در عرض یک ثانیه و نیم از شتاب سه برابر شتاب ثقل زمین به شتاب صفر می رسید که خیلی بر شما تأثیر می گذارد بخصوص وقتی پرواز اولتان باشد. توان انجام عملیات شاتل واقعا جالب است. می توانید سراغ ماهواره بروید و بازوی روباتی آن را بگیرید و در قسمت بار قرار دهید و با خود به زمین برگردانید. درست پس از این که سرعت از یک ماخ بیشتر شده فرمانده کنترل دستی را آغاز کرد و بقیه پرواز را به این شکل ادامه داد که خیلی عالی است! برای خلبان مثل رؤیا می ماند.» گهگاه شاتل فضایی باید بین مراکز فضای منتقل می شد. برای این کار، از بوئینگ 747 استفاده می شد. منبع:علم آروین آخرین پرواز شاتل به سال 2011 برمی گردد.
