به فارسی نارنج ، نارنگ نامیده می شود.به فرانسوی Bigaradier و Citronnier Vulgaire و به انگلیسی Sour Orange و Orange Bitter گفته می شود.گیاهی است از خانواده ی Rutaceae است. مشخصات نارنج درخت کوچکی است که در مناطق با آب و هوای مدیترانه ای و نسبتا گرم و مرطوب می روید.سرمای زمستان کمتر از 15-10 درجه ی زیر صفر را به سختی تحمل می کند،البته تحمل آن از سایر ارقام مرکبات نظیر پرتقال بیشتر است.برگ های آن سبز شفاف بیضی شکل نوک تیز زیبا و اختلاف آن از نظر شکل با برگ پرتقال وجود دمبرگ بالدار در محل اتصال دمبرگ بالدار در محل اتصال دمبرگ با برگ است.گل های آن درشت تر و زیاد تر و با عطر بیشتر از گل های پرتقال و خوردن میوه ی آن برای مصارف مخصوص،معمول نیس،پوست میوه صاف و رنگ آ« نارنجی تیره و گوشت داخل آن ترش و کمی تلخ است. خواص طبق نظر حمکای طب سنتی پوست زرد و شکوفه ی بهارنارنج گرم و خشک استو عصاره ی آن سرد و خشک است.از نظر خواص تمام اعضای میوه به غیر از عصاره ی ترش آن از بالنگ یا اترج قوی تر است،در عصاره ی ترش آن یک ماده لزجی وجود دارد که برای رفع ترشحات سینه و سرفه های گرم خوب است.اگر نارنج را از وسط دو نیم کرده تخم های آن را بیرون آوره و قدری نبات کوبیده در آن بپاشند و بر آتش بگذارند که 3-2 جوش بخورد و سپس ذبراداشته نیم گرم صبح ناشتا آن را بمکند یا بخورند برای سینه و سرفه ی گرم بسیار خوب است.آب نارنج با شکر مسهل صفر است و حدّت خون و صفری را تسکین می دهد.جوشانده ی پوست نارنج مقوی معده و کمی صفرابر است. عرق بهار نارنج گرم و خشک است و از نظر خواص مقوی و فرخ آور ااست و گرفتگی ها را باز می کند و درد سینه را تسکین می دهد.برای تقویت اشتها و نیروی جنسی و رفع آروغ،باد،گاز و دل پیچه نافع است و اگر تا یک هفته هر روز 60 گرم عرق بهارنارنج با مقداری شکر و با یک گرم مرجان ساییده و خورده شود برای طحال بسیار مجرب است.همچنین برای اخراج سنگ کلیه و مثانه نافع است.اگر بهارنارنج با شکر صبح ناشتا خورده شود ،برای قطع اسهال رطوبی مفید است. منبع:وبسایت علم آروین
