الکتروشوک یا دفیبریلاتور دستگاهی است که تا کنون جان خیلی ها را نجات داده است. این دستگاه با ایجاد شوک قلبی به بیمار، باعث احیای دوباره قلب می شود. وجود دفیبریلاتور در تمامی مراکز درمانی اجبرای می باشد تا در صورت لزوم از آن استفاده شود. دستگاه الکتروشوک در فیبریلاسیون بطنی امواج الکتروکاردیوگرام (ECG) غیر عادی می باشد و معمولا هیچ گونه ریتمی را از هر نوع که باشد، نشان نمی دهد. در مراحل اولیه فیبریلاسیون بطنی توده نسبتا بزرگی از عضله به طور هم زمان منقبض شده و موجب پیدایش ولتاژهای قوی اما نامنظم در الکتروکاردیو گرام می شود . ولتاژ امواج الکتروکاردیوگرام در آغاز فیبریلاسیون بطنی معمولا حدود نیم میلی ولت است، اما این ولتاژ به سرعت کاهش می یابد . در هنگام فیبریلاسیون بطنی یک جریان الکتریکی بسیار قوی که برای فاصله زمانی کوتاهی از بطن ها عبور داده شود ، می تواند با تحریک ناپذیر کردن تمام عضله قلبی به طور هم زمان ، فیبریلاسیون را متوقف کند . این عمل با عبور دادن یک جریان الکتریکی شدید از راه الکترودهایی که در دو سوی قلب قرار داده شده اند انجام می شود . جریان الکتریکی به درون قسمت اعظم فیبرهای عضلانی بطن ها نفوذ کرده و به این ترتیب عملا تمام قسمت های بطن ها را به طور هم زمان تحریک کرده و موجب تحریک ناپذیر شدن آنها می شود. در این حال تمام پالس ها متوقف و قلب برای ۳ تا ۵ ثانیه در حال توقف باقی می ماند و پس از آن مجددا شروع به ضربان می کند. گره سینوسی دهلیزی به عنوان مرکز مولد ضربان عمل می کند. در هنگام فیبریلاسیون بطنی ، میزان فلوی خون کاهش می یابد و این امر باعث مرگ فرد خواهد شد. اما در حالت فیبریلاسیون دهلیزی ، خطر مرگ کمتر است . برای هر دو حالت دفیبریلاتور DC مفید است و اگر به موقع انجام بگیرد ، موثر خواهد بود .
در الکتروشوک DC ، انرژی از ۵ تا ۴۰۰ ژول از طریق Padel منتقل می شود که میزان انرژی با توجه به وضعیت و پوست بیمار تعیین می شود . ولتاژ مورد نظر بین ۱۰۰۰ تا ۶۰۰۰ ولت تغییر پذیر است و جریان ارسالی از فیبریلاتور نیز از یک تا ۲۰ آمپر تغییر می کند . در هنگام عمل جراحی در حالتی که پالس فیبریلاتور مستقیما به قلب بیمار منتقل می شود و میزان انرژی بین ۵ تا ۵۰ ژول کاهش می یابد . منبع قدرت اکثر الکتروشوک ها باتری است. بنابراین می توانند در خال انتقال در بیمارستان یا آمبولانس مورد استفاده قرار گیرند یا به اتاق عمل منتقل شوند.پالس فیبریلاتور از طریق دو Padel که در ناحیه جناغ (Sternum) و نوک قلب (Apex) بر روی پوست قرار می گیرند به قلب اعمال می شود و در این حالت سوییچ در وضعیت دشارژ خازن است. دو Padel دارای سطح فلزی با قطر ۸ تا ۱۰ سانتی متر هستند. سوییچ دشارژ معمولا در مواقعی که قلب دچار دفیبریلاسیون می شود ، مورد استفاده قرار می گیرد. از الکتروشوک معمولا در سه حالت استفاده می شود: ۱) دفیبریلاسیون خارجی ۲) دفیبریلاسیون داخلی ۳) مد کاردیوورژن مد فیبریلاسیون از این مد در صورتی استفاده می شود که بیمار مشکوک به فیبریلاسیون بطنی باشد . خروجی ECG بر روی حالت دفیبریلاتور سوییچ می شود. در صورتی که موج R موجود باشد از آشکار ساز عبور می کند و در این حالت اگر پرستار سوییچ اعمال پالس را فشار دهد ، چون موج R در واقع آشکار شده است ( دفیبریلاسیون بطنی ، موج P و کمپلکس QRS به صورت واضح قابل تشخیص نیستند)، لذا وقتی موج QRS آشکار شود به معنی آن است که فیبریلاسیون بطنی رخ نداده است و هیچ گونه فیبریلاسیونی انجام نمی شود. فیبریلاسیون فقط در صورتی رخ می دهد که هم کلید شارژ فشرده شده باشد و هم آشکارساز فیبریلاسیون ، ورودی یک منطقی را برای گیت AND اعمال کند. آشکار ساز فیبریلاسیون فرکانس سیگنال ECG را جستجو می کند و در صورتی که این فرکانس از ۱۵۰HZ (فرکانس طبیعی قلب) بیشتر باشد ، یک ورودی یک منطقی به گیت AND اعمال می کند. مرجع مهندسی پزشکی
