گاهي خواب آزادي را مي بينم.... خواب پرواز با بال خيال و در اين دنياي خيالي آدمك ها كاغذي اند.... درخت ها كاغذي اند حتي ماه و ستاره گان گاهي هست كه فكر مي كنم قلب ها هم كاغذي اند يا كه قلبي نيست صبح ها با لبخندي كاغذي بيدار مي شوم و تا شب خود را به در و ديوار قفس مي كوبم لبخند مي زنم تا شايد دل ها بيدار شوند
. . . . . . . . . آنکه میگوید دوستت میدارم خنیا گر غمگینیست که آوازش را از دست داده است ای کاش عشق را زبان سخن بود . . . .
