اندوه تو شد وارد کاشانهام امشب مهمان عزیز آمده در خانهام امشب صد شکر خدا را که نشستهست به شادی گنج غمت اندر دل ویرانهام امشب من از نگه شمع رخت دیده نورزم تا پاک نسوزد پر پروانهام امشب بگشا لب افسونگرت ای شوخ پری چهر تا شیخ بداند ز چه افسانهام امشب ترسم که سر کوی تو را سیل بگیرد ای بیخبر از گریه مستانهام امشب یک جرعهٔ تو مست کند هر دو جهان را چیزی که لبت ریخت به پیمانهام امشب شاید که شکارم شود آن مرغ بهشتی گاهی شکن دام و گهی دانهام امشب تا بر سر من بگذرد آن یار قدیمی خاک قدم محرم و بیگانهام امشب امید که بر خیل غمش دست بیاید آه سحر و طاقت هر دانهام امشب از من بگریزید که میخوردهام امشب با من منشینید که دیوانهام امشب بی حاصلم از عمر گرانمایه فروغی گر جان نرود در پی جانانهام امشب
امشب به یاد آن شب زیبا دلم گرفت یک دم به یاد آن قد رعنا دلم گرفت آنشب تو روبروی من آنسوی میز شام با خنده ای ظریف و فریبا ، دلم گرفت من ساکت و تو ساکت و آن کافه در سکوت شب بی خبر ز حرف دل ما ، دلم گرفت دستم کنار دست تو، چشمم به چشم تو در چشممان لهیب تمنا ، دلم گرفت اصلا مهم نبود که آن شب چه می خوریم من تشنه و تو تشنه، من و ما ، دلم گرفت تا کافه چی علم کند آن سور و سات را ما غرق عشق و شور و .... چه بی جا دلم گرفت آنشب گذشته است و به دل مانده خاطرش امشب ولی به وسعت دنیا دلم گرفت..
