چگونگي فرود ايمن فضانوردان، مانع اصلي در اعزام انسان به سياره مريخ است

کارشناسان، مشکل فرود ایمن فضانوردان را بزرگترین مانع برای اعزام فضانورد به سیاره مریخ در آینده دانستند.
سازمان فضایی آمریکا (ناسا) اوت پارسال کاوشگر یک تنی «کیوریاسیتی » را به سیاره مریخ ارسال کرد و با استفاده از جرثقیل فضایی و چتر فراصوتی در سطح این سیاره فرود آورد، اما کارشناسان معتقدند انجام این کار در صورت وجود سرنشین در کاوشگر دشوارتر خواهد بود.
رابرت برون، مهندس سابق ناسا که هم اکنون در « موسسه فناوری جرجیا » کار می کند، سه شنبه در نشستی در واشنگتن گفت: « فرود کاوشگر کیوریاسیتی، کار شگفت انگیزی بود. اما برای قدم گذاشتن انسان بر روی سطح مریخ، این گامی ابتدایی محسوب می شود.»
وی درباره آزمایشگاه سیاری که نه ماه است برای کاوش مریخ ارسال شده است گفت : « کاوشگر کیوریاسیتی در واقع خودرویی کوچک محسوب می شود. اما اکنون صحبت از فرود آوردن خانه ای دو طبقه، و شاید فرود آوردن آن خانه دو طبقه در کنار خانه ای دیگر است که از قبل آماده شده است.»
بر اساس برآورد مهندسان هوا-فضا وزن محفظه تدارکات برای کاوشگر دارای سرنشین هنگام فرود در سیاره مریخ دست کم چهل تن خواهد بود، در حالی که وزن کاوشگر کیوریاسیتی تنها یک تن بود.
انجام چنین ماموریتی نه تنها مستلزم به همراه بردن مواد غذایی، آب و اکسیژن برای فضانوردان است، بلکه باید وسیله نقلیه ای باشد که قدرت کافی برای بازگرداندن فضانوردان را به سفینه شان داشته باشد.
برون گفت : « فناوری که ما برای فرود کاوشگرهای خود به مریخ استفاده خواهیم کرد، احتمالا شباهت اندکی به فناوری خواهد داشت که تاکنون برای اعزام روبات به مریخ به کار برده ایم، چرا که این ربات ها وزن چندانی نداشتند.»
وزن شش روباتی که ناسا از سال هزار و نهصد و هفتاد و چهار تاکنون به مریخ اعزام کرده است، به قدری کم بود که کاهش سرعت آنها هنگام فرود با چتر امکان پذیر بود و با کمک بالن به راحتی فرود می آمدند.
کاوشگر کیوریاسیتی سنگین تر بود، بنابراین نیاز به سامانه فرود پیچیده تری داشت که شامل یک چتر فراصوتی و یک چرثقیل فضایی بود.
اما هیچ یک از این روش ها برای فرود وسائل نقلیه بسیار بزرگتری که حامل انسان است، کارگر نیست، مگر اینکه تغییراتی در آن صورت گیرد. همچنین فناوری که برای فرود فضاپیما در سیاره زمین به کار می رود، در مورد فرود فضاپیما در سیاره مارس قابل استفاده نیست.
برون گفت فشار جوی در ارتفاع چهل کیلومتری سطح زمین با فشار موجود در ده هزار متری سطح سیاره مارس برابر است، بنابراین یک فضاپیمای دارای سرنشین فرصت کمی برای کاهش سرعت فراصوتی خود خواهد داشت.
وی گفت : « این چالشی است که ما هنوز با آن رو به رو نشده ایم و هنوز پاسخی برای آن نیافته ایم.»
این در حالی است که آدام استلزنر، از مخترعان جرثقیل فضایی که برای فرود کاوشگر کیوریاسیتی مورد استفاده قرار گرفت، در این باره خوش بین تر است. وی گفت:« فرود آوردن کاوشگر کیوریاسیتی مستلزم این نبود که ناسا فناوری جدیدی اختراع کند. به جای آن، این طرح مستلزم اندکی خلاقیت در استفاده از فناوری های موجود بود. »
وی که از مهندسان ناسا است، معتقد است هنوز هم خلاقیت - مانند استفاده از جرثقیل فضایی بزرگتر- می تواند راهگشا باشد و به فرود موفقیت آمیز انسان بر سیاره مریخ در آینده کمک کند.
وی گفت تابستان سال دو هزار و سه- درست هشت سال پیش از ارسال کاوشگر کیوریاسیتی به مریخ- ناسا نمی دانست چگونه کاوشگر به مریخ اعزام کند.
به گزارش خبرگزاری فرانسه از واشنگتن، در نشست سه روزه ای که از دوشنبه در واشنگتن آغاز شد، کارشناسان ناسا، محققان دانشگاهها و فعالان در صنعت هوا-فضا برای گفتگو درباره چگونگی کاوش در سیاره مریخ شرکت کردند.