آزمایش تعیین نقطه ی اشتعال فراورده های نفتی

تعاریف:

نقطه اشتعال کمترین دمایی است که در آن دما استفاده از شمعک باعث اشتعال بخارهای ایجاد شده بر روی سطح نمونه تحت شرایط آزمون می گردد که با فشار هوا در ۷۶۰ میلی متر جیوه تصیح می گردد.

نقطه آتش گیری کمترین دمایی است که سوختن نمونه به مدت ۵ ثانیه ادامه می یابد.

شرح دستگاه:

دستگاه از یک ظرف مخصوص حاوی فرآورده های نفتی که در روی گرم کن گازی قرار دارد تشکیل شده است.



روش آزمایش:

نمونه را در ظرف آزمون تا خط نشانه پر کنید.دمای نمونه را ابتدا سریعا و سپس به حالت ثابت افزایش می دهیم تا به نقطه اشتعال نزدیک شود. در فواصل زمانی معین از روی سطح ظرف آزمون شمعک را عبور می دهیم.پایین ترین دمایی که در آن شمعک باعث اشتعال بخارهای ایجاد شده بر روی سطح نمونه شود به عنوان نقطه اشتعال تلقی می گردد.برای تعیین نقطه آتش گیری،آزمون را ادامه می دهیم تا کاربرد شمعک باعث شعله ور شدن و سوختن روغن به مدت حداقل ۵ ثانیه گردد.

اهمیت و کاربرد:

نقطه اشتعال تمایل نمونه را به تشکیل مخلوط آتشگیری با هوا تحت شرایط آزمایشگاهی اندازه گیری می کند.اندازه گیری نقطه اشتعال یکی از تنها خواصی است که می بایست برای تعیین خطرات مواد آتش گیر در نظر گرفت.

تعیین نمونه با استفاده از دمای اشتعال:

با توجه به دمای اشتعال نمونه(۵۹ درجه) نمونه مجهول تینر روغنی می باشد.



ASTM

روش تست نقطه اشتعال و نقطه شعله روش دینامیکی است و به درجه معینی از افزایش دما بسوی کنترل دقیق از تست روش وابسته است.این روش اولیه برای مواد لزج با نقطه اشتعال ۷۹ درجه سانتی گراد و بالاتر استفاده می شود.همچنین این روش برای تعیین نقطه آتش که دمایی بالاتر از نقطه اشتعال است نیز استفاده می شود که هر کدام از تست های نمونه اشتعال را برای حداقل s5 تایید خواهد کرد بنابراین این روش تست را نباید با روش تست D4206 اشتباه کرد که این روش از تست اشتعال open cup typeبر حسب دمای مخصوص ۴۹ درجه سانتی گراد حمایت می کند.مقدار نقطه اشتعال تابعی از طرح دستگاه و موقعیتی از دستگاه که استفاده می شود و طریقه انجام دادن فرآیند می باشد.به همین دلیل نقطه اشتعال فقط قادر است در شرایط یکسان از روش تست مشخص شود.رابطه صحیح متداول نتیجه بدست آمده از روش های مختلف تست را با تست دستگاه های مختلف تضمین کند.

منبع:انجمن مهندسی شیمی