مشخصات مهم گازوئیل

نفت گاز (گازوئیل)

در طی عملیات تقطیر نفت خام، پس از برش نفت سفید برش نفت گاز بدست می آید. این برش مخلوطی از هیدروکربن های مختلفی است که در مولکولشان بین ۲۰-۱۴ (یا حتی ۲۵) اتم کربن دارد.

موارد کاربرد گازوئیل

• روشنایی: از کروزن جهت روشنایی و همچنین برای علامت دادن به کمک آتش استفاده می شود چون نقطه اشتعال کروزن بالاتر از ۳۵ درجه است لذا از نظر آتش سوزی خطری ندارد.
• بعنوان سوخت: کروزن سوخت اغلب تراکتورها و ماشین های مورد استفاده در کشاورزی و همچنین بعنوان منبع نیرو در برخی توربینهای هواپیماها و موتورهای جت هواپیماها می‌باشد.

گازوئیل تجارتی کشور عمدتا از آمیختن محصولات نفت گاز حاصل از تقطیر اتمسفریک ، تقطیر در خلا، نفت گاز آیزوماکس، نفت سفید تقطیر در اتمسفر و مخلوط نفتا با درصدهای متفاوت در پالایشگاه های کشور بدست می آید که برای بهبود کیفیت احتراق سوخت در موتورهای دیزلی و کاهش آلاینده های زیست محیطی می بایست میزان گوگرد، ترکیبات نیتروژن دار و آروماتیک ها، دانسیته، نقطه جوش و باقیمانده کربن را در آن کاهش دادویژگیهای نفت گاز بستگی به نفت خام اولیه دارد. مهم ترین این ویژگی ها عبارتند از:

چگالی، منحنی تقطیر، گرانروی و رفتار در دمای پایین.

چگالی

بر طبق استاندارد اروپایی چگالی نفت گازها باید بین ۰/۸۱-۰/۸۶ Kg/L قرار داشته باشد. قراردادن مقادیر حداقل و حداکثر جهت تامین توان کافی برای موتور و جلوگیری از ایجاد دود می باشد. هرچه میزان هیدروکربن های نفتنی و آروماتیک در نفت گاز بیشتر باشد، چگالی آن بالاتر می رود.

تقطیر

پخش نمودن نفت گاز به صورت قطرات ریز مستلزم دارا بودن مشخصات مناسب فراریت است. در این ارتباط، استاندارد اروپایی مشخصات تقطیر ASTMآن به صورت زیر تعیین کرده است:

۲۵۰ ، کمتر از ۶۵%

۳۵۰ ، کمتر از ۸۵%

۳۷۰ ، کمتر از ۹۵%

تعیین نقاط اولیه و نهایی چندان دقیق نیست ولی در مورد محصولات تجارتی معمولا نقطه اولیه بین ۱۸۰-۱۶۰ و نقطه نهایی بین ۳۸۵- ۳۵۰ قرار دارد.

گرانروی

نوع جریان و ریزی ذرات پخش شده ی نفت گاز بستگی به گرانروی آن دارد. گرانروی باید از ۱۲ سانتی استوک کمتر باشد و هنگام ورود نفت گاز به منافذ سوخت پاش به هیچ وجه نباید از ۴۰ سانتی استوک تجاوز کند. گرانروی بالا موجب افت فشار در پمپ و انژکتورها می شود که بنوبه ی خود باعث کاهش فشار تزریق و درجه تمیز شدن می شود. گرانروی پایین نیز موجب بزرگ شدن پمپ تزریق می گردد. حداقل گرانروی در ۴۰، ۴٫۵-۲٫۵ قرار داده شده است.

عدد ستان
عدد ستان یک معیار اندازه گیری جهت نشان دادن زمان تاخیر، احتراق سوخت می‌باشد بدان معنی که زمان تاخیر میان شروع پاشش به داخل محفظه احتراق و شروع احتراق سوخت که در طی این تاخیر زمان، سوخت جمع شده و سپس محترق می گردد و این احتراق به صورت انفجار صورت می گیرد تا بتواند یک ضربه قدرت تولید نماید. هر چه زمان تاخیر کمتر باشد احتراق یکنواخت تر خواهد بود. حداقل عدد ستان برای نفت گاز باید ۵۰ باشد تا موتور دیزل نرم و بی صدا کار کند، باسهولت راه اندازی شود و دود کمتری منتشر کند، پایین بودن عدد ستان علاوه بر تاثیر منفی بر کیفیت احتراق، باعث تشکیل کک در نوک تزریق کننده می شود. عددمیزان عدد ستان بستگی به فرایندی دارد که نفت گاز از آن تولید میشود نفت گاز تولید شده به روشهای GTL عدد ستان بالایی دارند و کیفیت احتراق آنها بسیار خوب است.

نوع فرآورده عامل کیفیت GTL فرآیند پالایش ملاحظات
جدول ۲-۱- مقایسه کیفی گازوئیل حاصل از پالایش نفت خام و فرآیندGTL

رابطه ساده ای بین عدد ستان و ترکیب شیمیایی سوخت برقرار شده است که بوسیله اندیس دیزل مشخص می شود.

جدول زیر ارتباط بین عدد ستان و گرانروی و نقطه انجماد نفت گازها را نشان می دهد که با در نظرگرفتن دمای محیط ارئه شده است.

جدول۲-۲- ارتباط بین عدد ستان، نقطه انجماد و گرانروی نفت گاز

دمای محیط حداکثر گرانروی
(سانتی استوک)حداکثر نقطه انجماد

) (عدد ستان-۳۰۴/۵-۳۵۹۰-۲۳۶-۳۰۸۳-۱۸۷/۵-۲۳۷۶-۱۲۹/۵-۱۸۶۹-۷۱۲-۱۲۶۳۰۱۳/۵-۷۵۶+۵۲۰۰۴۹+۱۰۲۴+۵۴۳

نقطۀ جرقه در گازوئیل(اندیس دیزلDiesel Index و نقطۀ آنیلینAniline Point)

آنیلین یک آمین آروماتیکی مایع با فرمول بستۀ به رنگ قهوه ای روشن است و حلال ویژه ای برای هیدروکربنهاست.

نقطۀ آنیلین حداقل دمایی است که یک حجم از نمونه تحت شرایط خاص آزمایش با هم بطور کامل مخلوط میشود. نقطۀ آنیلین مخلوط شده (Mixed Aniline Point)حداقل دمایی است که مخلوطی از دو حجم آنیلین و یک حجم از نمونه تحت شرایط خاص آزمایشگاه، با یک حجم از هپتان نرمال خالص بطور کامل محلوط میشود. فرآورده هایی که نقطۀ آنیلین آنها بالا باشد، میزان هیدروکربورهای آروماتیک و حلقوی آنها پایین و در نتیجه هیدروکربورهای پارافینی آن زیاد میباشد. بر اساس این آزمایش میتوان ارزش حرارتی فرآورده ها بطور تقریب محاسبه نمود.

مشخصات سرمایی

قبل از ورود به پمپ تزریق، سوخت دیزلی باید از یک صافی ریز بگذرد تا ذرات معلق و آلایندۀ آن جدا شوند. بعضی اوقات در دمای پایین، هیدروکربنهای پارافینی موجود در سوخت دیزل بطور جزیی متبلور می شوند و صافی را مسدود کرده، خودرو را متوقف می نمایند. بهمین دلیل مشخصات دقیقی برای رفتار سوخت دیزل در سرما درنظر گرفته شده است. این مشخصات عبارتند از : نقطه ابری شدن، نقطه ریزش و نقطه انسداد فیلتر سرد.

محدوده های مناسب برای نقاط ابری شدن و ریزش به ترتیب (۰ تا ۱۰-) و ( ۱۵- تا ۳۰-) می باشند.

نقطۀ انسداد فیلتر سرد حداقل دمایی است که در آن حجم معینی از نمونه سوخت دیزل از یک فیلتر تعریف شده در فاصله زمانی مشخص عبور نماید. در مورد سوختهای دیزل معمولی در زمستان، این مشخصه در محدودۀ ۱۵- تا ۲۵- می باشد.

برای بهبود مشخصات سرمایی سوخت دیزل راههای زیر توصیه شده است:

- کاهش نقطه نهایی تقطیر (منجر به کاهش برشهای سنگین حاوی نرمال پارافین ها)

- کاهش نقطه اولیه تقطیر (هم پوشانی با برش کروزن)

- انتخاب برش های نفتنی تروآروماتیکی تر(در این مورد منشأ نفت خام مطرح می شود).

- اضافه نمودن مواد افزودنی بهبوددهنده جریان. این مواد باعث پخش بلورهای پارافین شده، از تشکیل شبکه و انسداد فیلتر جلوگیری می کنند، نقاط ریزش و انسداد فیلتر را کاهش می دهند ولی بر نقطه ابری شدن اثری ندارند.

این مواد معمولأ کوپلیمر می باشند و بعنوان مثال از منومرهای اتیلن و وینیل استات تشکیل شده اند. در غلظتهای ۲۰۰-۶۰۰ppm میتوانند نقطۀ انسداد فیلتر را تا کاهش دهند. برخی مواد پلیمری نیز برای کاهش نقطۀ ابری شدن (به میزان ۲تا ۴) به کار می روند.

میزان خاکستر

میزان خاکستر نشان دهندۀ املاح فلزات و اکسیدهای معدنی جامدی است که پس از احتراق کامل نفت گاز باقی می مانند. از میان آن ها سیلیسیم، آهن، کلسیم، سدیم و وانادیم قابل ذکر می باشند. در بعضی موارد، وانادیم ۵۰% کل خاکستر را تشکیل می دهد. خاکستر نفت گاز باید ناچیز باشد تا از تشکیل رسوب های جامد در قسمت های سرد نظیر سوپاپ ها جلوگیری شود.

- میزان آب

وجود آب در نفت گاز ایجاد مزاحمت نمی کند ولی معمولأ آب محلول با معلق حاوی مواد معدنی از قبیل کلریدهای سدیم و منیزیم است که تولید خاکستر می کنند. بنابراین مقدار مجاز آب باید جزئی و در حد غیرقابل اندازه گیری باشد.

نقطه اشتعال

نقطه اشتعال ملاکی است برای ایمنی فرآورده در طول ذخیره شدن و هنگام اشتعال.

نقطه اشتعال گازوئیل نباید از پایین تر باشد. پایین بودن نقطه اشتعال به علت وجود هیدروکربورهای ردیف بنزین می‌باشد که باید در هنگام پالایش همواره کنترل گردد.

نقطۀ اشتعال سوخت دیزل طبق روش “ظرف سربسته” تعیین می شود. محدودۀ نقطۀ اشتعال سوخت های دیزل بین ۵۵و۱۲۰ قرار دارد. نقطۀ اشتعال بستگی به نقطۀ اولیه تقطیر دارد و معمولأ برای محاسبه آن از روابط تجربی زیر استفاده می شود:

FP=IP-100

=FP

IP

میزان گوگرد

بر طبق استانداردهای بین المللی، میزان مجاز گوگرد در نفت گاز ppm500 وزنی است که البته در اکثر کشورها بویژه جهان سوم این استاندارد رعایت نمی شود. ترکیبات گوگردی به هر شکلی که باشند باعث خوردگی روکش های موتور می شوند. بررسی های انجام شده رابطۀ نزدیکی را بین درصد گوگرد و فرسودگی روکشهای موتورهای دیزلی نشان داده است. برای جلوگیری از این خوردگی، موادی به روغن ها می افزایند که بتوانند بک لایۀ محافظ روی روکش ها تأمین نمایند.

علاوه بر این، شیوه های جدید گوگردزدایی کاتالیزوری که در حال توسعۀ روزافزونند، امکان کاهش قابل ملاحظۀ میزان گوگرد را با صرف هزینه های قابل قبول، میسر می سازند.

سوخت دیزل همانند خونی است که در حیات صنعت کامیون داری جریان دارد. در طول سالهای ۱۹۸۰ به بعد، توجه جدی به مسائل زیست محیطی ، آلودگی هوا و بخصوص تخریب لایه ازن سازمان محیط زیست جهانی را بر آن داشت تا قوانین محکمی را با استفاده از تحقیقات و آزمایش های به عمل آمده در دهه ۱۹۹۰ به مرحله اجرا گذارند. از سال ۱۹۹۳ ، کشورهای اروپایی و امریکایی مجبور شدند میزان گوگرد و مواد آروماتیکی موجود در سوخت موتور دیزلی خودروها در بخش حمل ونقل را کاهش دهند. بنابراین شرکتهای نفتی، پالایشگاه ها و کارخانه های تولید موتورهای دیزلی ملزم به رعایت استانداردهای بین المللی شدند.

مزایای استفاده از سوخت پاک، یعنی کاهش آلودگی هوا و افزایش بازدهی موتورهای دیزلی محققان را بر آن داشت تا به تحقیق روی اصلاح ساختار این برش نفتی برای پالایشگاه ها و اثرات آن روی محیط زیست، موتورها و تجهیزات دیگر بپردازند تا در آینده ای نزدیک سوخت دیزلی با استانداردی جدید برای مصرف در حمل ونقل، تاسیسات حرارتی منازل، نیروگاهها، صنایع، راه آهن، کشاورزی و کشتی ها تهیه و به بازار مصرف ارائه شود. علاوه بر تغییر در کیفیت اجزای تشکیل دهنده سوخت دیزل، کارخانه های تولیدکننده موتورهای دیزلی نیز ملزم به اعمال تغییراتی در موتورها و بخصوص سیستم انژکتور و محفظه احتراق آن شده اند.

فرمولاسیون سوختهای دیزلی

مشخصات مهم سوختهای دیزلی رفتار مناسب در سرما و عدد ستان کافی می باشد. در فرمولاسیون سوختهای دیزلی نیز تأمین همین مشخصات مدنظر قرار می گیرد. علاوه بر این گوگردزدایی سوخت نیز مطرح است.

جدول۲-۳- جریانهای مورد استفاده برای فرمولاسیون سوختهای دیزلی

باقیماندۀ اتمسفری آسفالت گیری شده باقیماندۀ خلأ فرآورده تقطیر خلأ نفت خام نفتنی نفت خام پارافینی خوراک
هیدروکراکینگ ککینگ کاهش گرانروی هیدرو کراکینگ FCC تقطیر اتمسفری تقطیر اتمسفری فرآیند
۲۰ ۳۵ ۱۵-۵ ۴۰-۳۰ ۱۵-۱۰ ۲/۴۷ ۲/۲۹ ۷/۳۶ ۸/۳۲ ۳/۳۰ بازده،%وزنی
۸۰۷/۰ ۹۰۰/۰ ۸۴۵/۰ ۸۱۴/۰ ۹۳/۰ ۸۵۶۰ ۸۲۷/ ۸۴۳/ ۸۲۵/ ۸۳۵/ (kg/l)
۲۶۰

۳۸۰

۱۷۰

۳۷۰

۱۷۰

۳۷۰

۲۲۰

۳۷۰

۱۷۰

۳۷۰

۱۷۰

۳۷۰

۱۸۰

۳۵۰

۱۷۰

۴۰۰

۱۸۰

۳۷۵

۱۷۰

۳۷۰IP

EP13-8-4-17-5-20-10-1+2-5 ۱۸-۲۰-۱۸-۲۰-۱۴-۳۳-۱۸-۶-۹-۱۲- ۷۰۲۸۲۰۶۴۲۴۴۳۵۴۵۴۵۱۵۰عدد ستان۰۰۰۵/۰۱۰/۲۳۳/۲۰۰۱/۰۸/۲۰۹/۰۸۰/۰۸۳/۰۰۴/۰۱۲/۰میزان گوگرد، %وزنی

مشاهده می شود که خواص سوختهای دیزلی تقطیر مستقیم بستگی به نوع نفت خام و فاصله تقطیر انتخاب شده، دارد. بدین ترتیب نفتهای خام پارافینی برشهایی با عدد ستان رضایت بخش ولی با مشخصات نامناسب سرمایی تولید می کنند در حالیکه برای نفتهای خام نفتنی و آروماتیک، وضعیت عکس برقرار می باشد. نفت گاز سبک کراکینگ کاتالیزوری عدد ستان بسیار پایینی دارد (حدود۲۰) و حاوی مقدار زیادی آروماتیک، گوگرد و نیتروژن است که افزایش آن را به مخزن سوخت دیزل محدود می کند (حداکثر۱۰%) . البته تصفیه هیدروژنی این برش، عدد ستان آن را افزایش می دهد (تا حدود۴۰)ولی آروماتیکها را نیز تبدیل به نفتنها می کند ضمن اینکه نیاز به هیدروژن زیاد دارد.

عدد ستان نفت گازهای واحد کاهش گرانروی و ککینگ بالاتر است ولی این مواد ناپایدارند و قبل از مصرف نیاز به تصفیه هیدروژنی دارند.

سوختهای دیزل تولیدی از واحد هیدروکراکینگ از نظر عدد ستان، رفتار در سرما، پایداری و میزان گوگرد بسیار مرغوبند ولی بعلت هزینۀ بالا میزان تولیدشان محدود است.

جدول۲-۴- مشخصات سوخت دیزل تحت شرایط زمستانی

سوخت دیزل مشخصات
./۸۲۴ )kg/l( چگالی
۳/۴۷ گرانروی سینماتیک در
۰/۲۰۶ وزنی)%( گوگرد
-۸ نقطۀ ابری شدن (
-۲۷ نقطۀ ریزش (
-۲۳ CFPP
۱۶۷

۳۶۴تقطیر

IP

EP50/5عدد ستان۴۲۸۲۵ ۳۵۲۸۵ ۸۶/۰درصد کربن (% وزنی)۱۳/۳۵درصد هیدروژن (% وزنی)

در گذشته سوخت دیزل مستقیما از تقطیر نفت خام و بدون هیچ گونه عملیات ثانویه تصفیه به دست می آمد. اما امروزه برای افزایش میزان تولید پاسخگویی به رشد سالانه تقاضا، تنظیم نوع هیدروکربن‌ها و حذف یا کاهش عناصر زیان آور مانند گوگرد از فرآیندهای مختلفی نظیر شکست و تصفیه هیدروژنی استفاده می شود.

نقطه دود (SMOKE POINT)

حداکثر طول شعله چراغ فتیله ای استاندارد آزمایشگاهی قبل از دود کردن، بر حسب mm، نقطه دود هیدروکربور نامیده می شود. نقطه دود گازوئیل بستگی به هیدروکربورهای متشکله آن دارد و نقطه دود آن نباید از میلی‌متر کمتر باشد. برای بالابردن نقطه دود هیدروکربورهای معطره آن را به روش استخراج جدا می‌کنند.

مقدارذغال شدن (CHARVAIUE)

این آزمایش برای تعیین مقدار کربن باقی مانده که از سوختن نفت چراغ در ۲۴ سرعت تولید می‌گردد، می‌‌باشد و از روی آن می‌توان مرغوبیت گازوئیل را بررسی کرد. روشهای مختلفی جهت تعیین مقدار کربن حاصل از سوختن گازوئیل وجود دارد که براساس روشهای IP یا ASTM می باشد.

تصفیه شیمیایی گازوئیل

برشهای مختلف حاصل از تقطیر نفت خام از جمله: گازوئیل ، نفت کوره ، روغن‌ها و گازوئیل دارای ناخالصیهایی مانند: هیدروکربورهای غیر اشباع ترکیبات اکسیژنه (اسیدهای نفتنی و ترکیبات آسفالتی) ، ترکیبات گوگردی (سولفونه و سولفوره) و ازته و همچنین ناخالص فلزی می‌باشد. این ناخالصیها علاوه بر اینکه از مرغوبیت محصولات می کاهند، باعث خوردگی دستگاهها مورد استفاده می‌گردند. در بسیاری از موارد، لازم است که این ناخالصیها از محصولات حذف گردند تا به مواد با ویژگی‌های استاندارد و قابل مصرف تبدیل گردند. هدف و روشهای خالص سازی به طبیعت محصول نفتی و کاربرد بعدی آن بستگی دارد.

تصفیه گازوئیل بوسیله انیدرید سولفوره (روش ادلینو”Edeleanu”)

با توجه به اینکه انیدرید سولفوره‌ی مایع (S ) به راحتی هیدرکربورهای اشباع نشده از کربن و ترکیبات آروماتیک را در خود حل می کند، لذا از آن برای جدا کردن ناخالصی های گازوئیل و تصفیه آن استفاده می‌شود. در این روش تصفیه گازوئیل که به روش ادلینو (Edeleanu) معروف است، ابتدا ماده نفتی را از روی یک لایه کلرور سدیم و کلرورکلسیم خشک به نسبت ۲ به ۱ عبور می دهند تا کاملا خشک شود. بعد به وسیله دستگاههای تبادل حرارتی در یک ظرف آهنی تا دمای (۱۰-) درجه سانتگراد سرد میکنند، سپس انیدرید سولفوروی مایع با (۱۰-) درجه سانتیگراد را بدون هم زدن به صورت قطرات خیلی ریز در داخل طشتک بر روی ماده نفتی می‌پاشند. مقدار انیدرید سولفوردی مایع لازم در این عملیات بیش از یک چهارم مقدار مایع نفتی است. مایع داخل طشتک پس از مدتی به دو فاز تبدیل می‌شود که قشر بالایی آن ماده نفتی یا کروزن اشباع از انیدرید سولفورو است. فاز پایینی انیدسولفوردی مایعی است که هیدروکربورهای غیر اشباع سنگین و سایر ناخالصی‌ها را در خود حل کرده است. به وسیله عمل دکانتاسیون ، دوفاز را از هم جدا می‌کنند و آنها را از دستگاههای تبادل حرارتی عبور می‌دهند تا در اثر گرما، انیدریدسولفورو به صورت گاز خارج گردد. گازهای حاصل را بوسیله کمپرسورها می‌مکند و در اثر برودت به مایع تبدیل می‌کند که مجددا از آن در عملیات بعدی استفاده می‌شود. در این عملیات، حدود ۳/۰ درصد انیدرید سولفورو در لایه فوقانی باقی می‌ماند، که به وسیله شستشو با آب از بین می‌رود. از مواد باقی مانده در لایه زیرین، بعد از جداکردن انیدرید، می توان اساس تربالتین و روغنهای سنگین تهیه کرد. در این عملیات ، در حدود ۵/۰ درصد انیدررید سولفورو از بین می‌رود.

گازوئیل از دیدگاه محیط‌زیست

با توجه به این که اکثر نفت خام ایران از نوع پارافینی نفتی است ، بنابراین فرآورده‌های گازوئیل حاصل از آن از نظر هیدروکربن‌های آروماتیک در حد مطلوبی است. اما مقدار گوگرد این گازوئیل نسبت به استانداردهای جهانی بسیار زیاد است و بنابراین لازم است برای کاهش آن با نصب دستگاه‌های گوگردزدایی در پالایشگاه‌های کشور اقدامات جدی به عمل آید.یکی از روش‌های سریع و در دسترس که نیاز به سرمایه‌گذاری زیادی برای بهبود سوخت موتور دیزل ندارد، پایین آوردن نقطه جوش انتهایی تقطیر یا به عبارت دیگر سبک تر کردن قسمت انتهایی آن و هیدروکربن‌های چند حلقه‌ای آروماتیکی است که باید به عنوان یک عامل مهم در تهیه گازوئیل جدید موتورهای دیزلی در نظر گرفته شود.
نتایج حاصل از آزمایش‌های فیزیکی و شیمیایی ، بیانگر مناسب بودن این سوخت ، به عنوان سوخت حرارتی است. تنها اشکال این سوخت بالا بودن نقطه ریزش آن است. این نقطه ریزش بالا به دلیل وجود هیدروکربن‌های سنگین پارافین نرمال است که با افزودن فرآورده نفت سفید به عنوان رقیق‌کننده یا مواد افزودنی کاهش‌دهنده نقطه ریزش می‌توان آن را به کمتر از ۴ درجه سانتی پایه که استاندارد فعلی شرکت ملی نفت ایران است ، کاهش داد و از آن به عنوان سوخت حرارتی منازل ، کارخانه‌ها و نیروگاه‌ها استفاده کرد.
هنگام احتراق سوخت در موتورهای دیزلی ، عملیات فیزیکی و شیمیایی روی می‌دهد. عملیات فیزیکی شیوه پخش سوخت و افزایش درجه حرارت در زمان احتراق ، پس از ورود سوخت به محفظه آن را در بر می‌گیرد. عملیات شیمیایی، به نوع هیدروکربن‌ها در تنظیم درجه حرارت بستگی دارد. مقدار اکسیژن هوا و شدت تماس اکسیژن و مولکول‌های سوخت نیز در احتراق نقش مهمی دارد. به طوری که می‌توان مطلوب بودن سوخت را باکیفیت احتراق تعیین کرد.

حذف هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه با کاهش نقطه جوش انتهایی تقطیر، مانع از ایجاد صدای ناهنجار در خروجی اگزوز و در نتیجه کاهش آلودگی صوتی و عملکرد بهتر موتورهای دیزلی می‌شود

افزایش ارزش حرارتی خالص این سوخت، سبب افزایش بازدهی عمل احتراق در موتورهای درون‌سوز دیزلی می‌شود. با کاهش هیدروکربن‌های آروماتیک حذف و ترکیبات سنگین خطرناک کیفیت سوخت نسبت به گازوئیل‌های دیزلی مورد استفاده افزایش خواهد یافت.

منبع:انجمن مهندسی شیمی