این آموزش، بخشی از فصل اول و ضمیمه ی آنلاین این فصل، در کتاب در حال تالیف “محاسبات عددی با متلب” است. یک متغیر فضایی از حافظه است که به یک عدد اختصاص داده می‌شود. در نرم‌افزار، متغیرها با نامی که توسط برنامه‌نویس برای آن‌ها تعیین می‌شود، شناخته می‌شوند و فراخوانی آن‌ها نیز با همین نام صورت می‌گیرد. برای نامگذاری متغیرها محدودیت‌هایی وجود دارد که باید در هنگام کد نویسی آن‌ها را رعایت کرد. نام وارد شده برای متغیر یک کلمه است. در انتخاب حروف کوچک و بزرگ برای نام متغیرها باید دقت کرد. متلب بین حروف کوچک و بزرگ تفاوت قائل می‌شود. نام انتخاب‌شده حتما باید با یک حرف آغاز شود. تنها از کاراکتر زیر، عدد و حروف می‌توان در نام متغیرها استفاده کرد و استفاده از سایر علائم نقطه‌گذاری مجاز نیست. همان‌طور که گفته شد ابتدای نام باید حتما حرف باشد و اعداد و کاراکتر زیر را در ادامه می‌توان مورد استفاده قرار داد. حداکثر طول نام یک متغیر ۶۳ کاراکتر است. برخی از نام‌ها جزو کلمات کلیدی متلب هستند و در نامگذاری نباید از آن‌ها استفاده کرد. البته باید توجه داشت که این کلمات کلیدی با حروف کوچک نوشته می‌شوند و در‌صورتی‌که با حروف بزرگ نوشته شوند می‌توان از آن‌ها برای نامگذاری متغیرها استفاده کرد. در زیر لیستی از این کلمات کلیدی ارائه شده است. else, try, global, catch, continue, persistent, break, switch, otherwise, case, elseif, for, end, if, while, function, return در متلب با استفاده از دستور iskeyword می توان تشخیص داد که یک کلمه جزو کلمات کلیدی است یا خیر. خروجی این دستور ۰ و یا ۱ است. در صورت صفر بودن خروجی کلمه جز کلمات کلیدی نبوده و خروجی ۱ نشان دهنده ی کلیدی بودن کلمه است. نحوه ی استفاده از این دستور به صورت زیر است: >> iskeyword(‘for’) ans = ۱ >> iskeyword(‘inline’) ans = ۰ مشخص می شود که for جزو کلمات کلیدی است و inline کلمه ای کلیدی نیست. منبع:انجمن مهندسی شیمی
