شعري از يغما گلرويي غواصان" برای غواصانی که دست بسته زنده به گور شدند. نه سودای مروارید به سرمان بود نه صیدِ پریانِ دریایی که می گفتند بوسه هاشان انسان را عمرِ جاودانی می دهد. آماده ی مُردن در دلِ دریاها بودیم بر صخره های فرش شده با مرجان و صدف و شالی از رنگین کمانِ ماهی ها دور گردن هامان. گرهِ این مشت های استخوان شده شهادتِ شهامتمانند وقتی شانه به شانه ی هم در گودال بودیم و زمینِ زیرِ پامان از نزدیک شدن لودرها می لرزید. ما را نمی شود در این تابوت های کوچکٍ چوبی جا داد. ما موج های زنده ی اَروندیم که با هیچ قطعنامه ای آرام نمی گیریم. // یغما گلرویی
نفرین شده ان ...وقتی فرقه عدالتو شکافتن ....سیلی به صورت دختر عدل زدن ...سر پسر ایمان رو بریدن نفرین شدن .....بچه هاشونم نفرین شده ان ...
