مردي با خود زمزمه کرد خدايا با من حرف بزن يک سار شروع به خواندن کرداما مرد نشنيد فرياد برآورد خدايا با من حرف بزن آذرخش در آسمان غريد اما مرد گوش نکرد مرد به اطراف خود نگاه کرد و گفت خدايا بگذار تو را ببينم ستاره اي درخشيد اما مرد نديد مرد فرياد کشيد يک معجزه به من نشان بده نوزادي متولد شد اما مرد توجهي نکرد پس مرد در نهايت ياس فرياد زد خدايا مرا لمس کن و بگذار بدانم اينجا حضور داري در همين زمان خداوند پايين آمد و مرد را لمس کرد اما مرد پروانه را با دستش پراند و به راهش ادامه داد
ومن اینگونه خواهم گفت خدای من، خدای دستهای بسته،خدای دلهای زنجیر در خط مبهم زمان خدای ابی پروانه ها خدای مهربان همسایه خدای بابادبادکهای رنگی کودکان خدای چشمهای کمسوی پیرمردها خدای شبهایی تنهایی خدای روزهای کش دار انتظار عجب بت ساخته ایم ازین خدای مساوی با خود خود مساوی با خدا خدا یک عمر دلمان بود لای کدام برگ تاریخ از یاد بردیمش خدا من هستم با تمام منیتم در یک حصار کوچک از جنس خاک،از جنسی که ادم و عالم بران سجده میکنند خدا من هستم و بس....
