اطلاعات عمومی قرقیزستان

[h=1]اطلاعات عمومی قرقیزستان[/h]
[TABLE="width: 550, align: center"]
[TR]
[TD="bgcolor: #FFFFCC"][/TD]
[TD="bgcolor: #FFFFCC"] [/TD]
[TD="bgcolor: #FFFFCC"][/TD]
[/TR]
[/TABLE]
[h=3]

قرقیزستان[/h]

جمهوری قرقیزستان معروف به قرقیزستان (به قرقیزی: Киргизия, Кыргызстан — قیرقیزیا، قیرقیزستان)‏ کشوری محصور به خشکی است در منطقه آسیای مرکزی و پایتخت آن شهر بیشکک است.

[h=3]


سیاست[/h][h=3][/h]
تا قبل از پیروزی کمونیست‌ها در شوروی سابق، قرقیزستان بخشی از ترکستان روسیه بود و سپس در سال ۱۹۲۶میلادی، جزء یکی از جمهوری‌های اتحاد جماهیر شوروی گردید. قرقیزستان پس از فروپاشی کشور شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی، مستقل شد و عسگر آقایف، رهبر حزب کمونیست قرقیزستان، به ریاست جمهوری این کشور رسید. آقایف از آغاز استقلال این کشور تا سال ۲۰۰۵ میلادی قدرت را بدست داشت و می‌خواست تا پایان عمر در مقام ریاست جمهوری باشد از این رو، در اوایل فوریه سال 2005 میلادی به‌دنبال مجموعه‌ای از شورش‌های قربان‌بیک باقی‌اف، رئیس‌جمهور قرقیزستان سرنگون و آشوب‌هایی در این کشور فقیر آسیای میانه به‌ وقوع پیوست که طی آن مردم پایتخت شورش کردند و به کاخ ریاست جمهوری و مجلس هجوم آوردند.


به این ترتیب، عسگر آقایف به روسیه پناهنده شد و قربان‌بیگ باقی‌یف به جای او به ریاست جمهوری رسید و انقلاب لاله‌ای قرقیزستان به وقوع پیوست. ۵ سال بعد و در سال ۲۰۱۰ میلادی مردم قرقیزستان در اعتراض به فساد مالی و گرانی قیمت برق به خیابان‌ها ریختند و دولت قربان بیگ باقی‌یف را سرنگون کردند. سپس رهبر مخالفان رزا آتونبایوا یک دولت موقت در پایتخت تشکیل داد و خواستار استعفای قربان بیگ باقی‌یف شد.


روسیه اولین کشوری بود که تغییر رژیم قرقیزستان در ۷ آوریل سال ۲۰۱۰ میلادی را به‌ رسمیت شناخت و با توجه به موضع‌گیری‌های رسانه‌ای این کشور علیه قربان‌بیک باقی‌یف، مظنون به دامن زدن به آشوب‌های ماه آوریل و تحولات در قرقیزستان شد.
پس از ناآرامی‌های خشونت‌بار قرقیزستان که موجی از نگرانی را در کشورهای منطقه از درگیری جریان‌های خشونت‌بار قومی و قبیله‌ای در آسیای مرکزی پدید آورده بود، کمتر کسی گمان می‌برد که به فاصله‌ای اندک از این رویدادهای در نوع خود خشن و پرتلفات، در ساز و کاری دموکراتیک، اولین و تنها نظام پارلمانیستی در آسیای میانه شکل گیرد اما چنین نظامی در این کشور شکل گرفت.
نظام سیاسی قرقیزستان دموکراسی پارلمانی است.
[h=3]


جغرافیا[/h][h=3][/h]
جمهوری قرقیزستان با ۱۹۸۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت در قسمت شمال شرقی آسیای مرکزی واقع شده‌ است. این کشور در شرق و جنوب شرقی با چین، در شمال با قزاقستان و در جنوب با تاجیکستان و از غرب با جمهوری ازبکستان همسایه و هم مرز است.
قرقیزستان 198،500 کیلومتر مربع مساحت و 5،146،000 تن جمعیت دارد. پایتخت آن شهر بیشکک است که جمعیت پایتخت ۲/۱ میلیون نفر می‌باشد.
این کشور دارای آب و هوای معتدل کوهستانی، بهار و تابستان معتدل و زمستانی سرد است.
[h=3]


تقسیمات کشوری[/h][h=3][/h]
کشور قرقیزستان شامل ۷ استان (ولایت) بنامهای چوی، ایسیق کول، نارین، تراز، باتکن، اوش و جلال آباد است. (شهر بیشکک به‌طور مستقل اداره می‌شود)
زبان اصلی مردم روسی و قرقیزی و مذهب آنان اسلام، ۷۵ درصد مردم مسلمان و ۲۰ درصد آنان مسیحی و ۵ درصد بقیه پیرو سایر ادیان می‌باشند.




1. شهر بیشکک
2. استان باتکن
3. استان چوئی
4. استان جلال‌آباد
5. استان نارین
6. استان اوش
7. استان تراز
8. استان ایسیک‌کل

[h=3]


مردم[/h][h=3][/h]
جمعیت کشور قرقیزستان حدود ۵.۵ میلیون نفر است که حدود ۶۹ درصد آن را قرقیزها، ۱۴ درصد را ازبک‌ها و ۹ درصد را روس‌ها تشکیل می‌دهند. اقلیتهای کوچک دیگری نیز از قبیل ۲.۸ درصد اوکراینی، ۲ % تاتار، ۱.۱ % آلمانی و جمعیت کوچکی از قزاق‌ها، آذربایجانی‌ها، تاجیکها و اویغورها هم در این کشور زندگی می‌کنند.


بنابر آمار سال ۱۹۹۹ میلادی، درصد جمعیت ازبکها نسبت به جمعیت روسها فزونی یافته‌ است و ازبکها ۱۳.۸ % و روسها ۱۲.۵ % جمعیت کل قرقیزستان رادر آن سال تشکیل می‌دادند. ساکنین در آسیای میانه بیشتر از 70 قوم و ملیت هستند و این منطقه پتانسیل لازم برای درگیری های قومی و نژادی را دارد.




[h=3]دین[/h][h=3][/h]
اکثریت جمعیت قرقیزستان را مسلمانان تشکیل می‌دهند. در این کشور ترکان به طور سنتی مسلمان هستند و اقلیت روس دارای دین مسیحی‌اند:


1. مسلمان (عمدتاً سنی): ۸۰٪
2. مسیحی: ۱۷٪
3. بقیه: ۳٪


بیش از ۸۰ ملیت و قوم در قرقیزستان ساکن‌اند. قرقیزها مخلوطی از نژادهای ترک و مغول بوده و احتمال می‌رود که مسکن اولیهٔ آنها سیبری جنوبی باشد. آنان قرابت نژادی نزدیکی با قزاق‌های قزاقستان دارند و سابقاً که قزاق‌ها را قرقیز می‌خواندند به ایشان قراقریز می‌گفتند.
[h=3]فرهنگ[/h][h=3][/h]

زبان‌های قرقیزی و روسی زبان‌های رسمی این کشورند.





زبان قرقیزی:


زبان قرقیزی شاخه‌ای از زبانهای ترکی شرقی و مرکزی است. این زبان دارای سه گویش شمالی، شرقی و جنوب غربی است. زبان ادبی جدید قرقیزی که در دوران حکومت شوروی توسعه یافته و ترکیبی از ویژگیهای تمام گویشهای قرقیزی است. واژگان زبان قرقیزی دارای ریشه ترکی و مغولی بوده و همچنین تعدادی از لغات فارسی، عربی و روسی در این زبان وجود دارد. خط رایج سیریلی است که از سال ۱۹۴۰ میلادی جایگزین خط لاتین شده است، قبل از آن و تا سال ۱۹۲۸ میلادی خط عربی به کار می‌رفت و از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۰ میلادی خط لاتین به عنوان واسط میان عربی و سیریلی رایج شد.

درصد باسوادی در قرقیزستان ۹۸.۷ درصد است.
[h=3]ارتش[/h]


[h=3][/h]قرقیزستان مانند دیگر کشورهای آسیای میانه، از ارتش چندان بزرگ و قدرتمندی برخوردار نیست و کل نیروهای مسلح و نیروهای شبه نظامی و امنیتی این کشور در حدود ۲۰،۰۰۰ نفر است که آنها نیز با مشکل پایین بودن سطح آموزش‌ و همچنین جنگ‌افزار و تجهیزات لازم مواجه هستند. علاوه بر این، کشور قرقیزستان بودجه بسیار محدود نظامی دارد که هیچگاه به بالای یک میلیارد دلار نرسیده‌ است، در نتیجه در سال‌های اخیر، طرحی از سوی وزارت دفاع این کشور آماده شده است که هدف آن انجام اصلاحات ساختاری و زیربنایی در نیروهای دفاعی عنوان شده است. در عرصه روابط نظامی، قرقیزها بیشترین روابط را با روسیه دارند و علت این امر تا اندازه‌ای در نتیجه وابستگی امنیتی و نظامی قرقیزستان به کشور روسیه‌ است.


منبع : cisroad.com





[h=3][/h]