خشم شیطان در برابر سكوت جابر بن عبداللّه انصارى آن مرد صحابى و یار با وفا حكایت كند: روزى مولاى متّقیان امیرالمؤ منین ، امام علىّ بن ابى طالب صلوات اللّه علیه از محلّى عبور مى نمود، ناگهان متوجّه شد كه شخصى مشغول فحش دادن و ناسزاگوئى ، به قنبر غلام آن حضرت است ؛ و قنبر مى خواست تلافى كند و پاسخ آن مردبى ادب و تحریك شده شیطان و هواى نفس را بدهد. ناگهان امیرالمؤ منین علىّ علیه السلام بر قنبر بانگ زد كه : آى قنبر! آرام باش و سكوت خود را حفظ كن و دشمن خود را به حال خود رها ساز تا خوار و زبون گردد. سپس افزود: ساكت باش و با سكوت خود، خداى مهربان را خوشنود گردان و شیطان را خشمناك ساز و دشمن خویش را به كیفر خود واگذارش نما. امام علىّ علیه السلام پس از آن فرمود: اى قنبر! توجّه داشته باش كه هیچ مؤ منى نتواند خداوند متعال را، جز با صبر و بردبارى خشنود سازد. و همچنین هیچ حركت و عملى همچون خاموشى و سكوت ، شیطان را خشمگین و زبون نمى گرداند. و بدان كه بهترین كیفر براى احمق ، سكوت در مقابل یاوه ها و گفتار بى خردانه او است .(32) حقیر گوید: تأ یید و مصداق بارز آن ، نیز كلام خداوند متعال است كه فرمود: (اِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً)(33)؛ وقتى با افراد نادان و بى خرد مواجه گشتید، او را بدون پاسخ رها سازید. پایگاه مرصاد
