انرژي بسيار زياد ستاره، از فرايندي كه همجوشي هسته اي نام دارد تأمين مي شود. اين فرايند موقعي شروع مي شود كه دماي هسته ستاره جوان در حال گسترش به حدود يك ميليون كلوين مي رسد. ستارگان، مبدل هاي هسته اي بسيار بزرگي هستند. در مركز ستارگان، اتم ها برخوردهاي شديدي با هم مي كنند كه ساختمان اتم را تغيير مي دهد و مقدار زيادي انرژي آزاد مي كند. همين فرايند ستارگان را داغ و روشن مي كند. ستاره ابط الجوزا (Betelgeuse) در بيشتر ستاره ها، واكنش اوليه ناشي از برخورد اتم ها به هم اين است كه اتم هاي هيدروژن به هليوم تبديل مي شوند كه اين امر با آزاد شدن مقادير بسيار زيادي انرژي همراه است. اين واكنش، همجوشي هسته اي ناميده مي شود. چون هسته (واقع در مركز اتم ها) اتم ها را با هم جوش مي دهد و يك هسته جديد تشكيل مي دهد. همجوشي هسته اي يك واكنش اتمي است كه سوخت ستارگان را تأمين مي كند. در همجوشي، بسياري از هسته ها (مراكز اتم ها) با هم تركيب مي شوند تا يك عنصر بزرگ تر بسازند (كه عنصر متفاوتي است). نتيجه اين فرآيند آزاد شدن مقدار زيادي انرژي است (هسته هايي كه نتيجه اين فرايندند از نظر جرم كوچك تر از مجموع دو هسته اي هستند كه به هم جوش خورده اند. دلیل تفاوت در جرم دو هسته با هسته به دست آمده اين است که مقدار جرم ناپدید شده به انرژي تبديل شده است 2 E=mc. قدرت ستارگان به خاطر همجوشي هسته اي در هسته هايشان است كه به تبديل عنصر هيدروژن به هليوم مي انجامد. توليد عناصر جديد كه به دنبال واكنش هاي هسته اي رخ مي دهد، تركيب هسته اي ناميده مي شود. جرم يك ستاره به اين ترتيب تعيين مي شود كه چه نوع تركيب هسته اي در هسته اش رخ مي دهد. همه ما هم از اتم هايي ساخته شده ايم كه در ستارگان توليد شده اند. انواع ستارگان ستارگان كوچك: كوچك ترين ستاره ها فقط هيدروژن را به هليوم تبديل مي كنند. ستارگان با اندازه متوسط (مثل خورشید): این ستارگان در دوره زندگيشان دير، يعني موقعي كه هيدروژنشان ته مي كشد، هليوم را به اكسيژن و كربن تبديل مي كنند. ستارگان سنگين (بزرگ تر از پنج برابر جرم خورشيد): ستارگان با جرم بالا موقعي كه هيدروژنشان ته مي كشد، اتم هاي هليوم را به كربن و اكسيژن تبديل مي كنند. به دنبال آن همجوشي كربن و اكسيژن باعث به وجود آمدن عناصر نئون، سديم، منيزيوم، سولفور و سيليكون مي شود. بعداً واكنش ها، اين عناصر را به كلسيم، آهن، نيكل، كروميوم، مس و غيره تبديل مي كند. اين ستارگان پير و بزرگ با هسته هاي رو به نابودي، عناصر سنگيني به وجود می آورند (همه عناصر طبيعي سنگين تر از آهن، عناصر سنگينند) و اين عناصر سنگين را به سوي فضا می فرستند.
