کبوترهاي خانگی معمولاً صدها کیلومتر و حتي گاهي هزار كيلومتر پرواز مي كنند و از خانه شان دور مي شوند و بعد دوباره به لانه شان برمي گردند. كار مسيريابي آنها شاهكاري شگفت انگیز است. در حالی که نظریه هاي بسيار زيادي درباره اين كه آنها چگونه كار مسيريابي را انجام مي دهند وجود دارد اما بهترین توضیحي كه تاكنون ارايه شده اين است كه آنها از امواج فروصوت استفاده مي كنند. امواج فروصوت به امواج صوتی اي گفته میشود که دارای فرکانسی کمتر از حد پایین محدودهٔ فرکانسی قابل شنیدن انسان هستند. تاكنون ثابت شده بود که کبوتر خانگی، مانند بسیاری از پرندگان دیگر، ذرات آهن در منقار خود دارد که مي تواند از آن برای شناسایی و تعقيب خطوط میدان مغناطیسی استفاده كند. اين قابليت به قطب نما شباهت دارد. كبوترها همچنين ممكن است از خورشید استفاده كنند تا آنها را در مسیر درست جهت دهي كند. اما جهت يابي تنها نیمی از معادله کبوترهای خانگی است. آنها براي انجام اين كار به دو تکه مهم از اطلاعات نياز دارند يكي اين كه جهت ها را بدانند تا بفهمند چگونه از جايي كه هستند به خانه بروند (مثل قطب نما). همچنين باید بدانند که خانه آنها نسبت به موقعيتي که در آن قرار دارند در كجا قرار دارد (مثل استفاده از نقشه). به اين ترتيب استفاده از ميدان هاي مغناطيسي و خورشيد به تنهايي خوب نيست مگر اين كه اين پرندگان حس قطب نمايي و نقشه حسي هم داشته باشند.
