نجوم و کیهان | ستاره های دنباله دار از كجا مي آيند و به كجا مي روند؟

ستاره هاي دنباله دار مدار دارند. بر اين اساس ستاره هاي دنباله دار به دو دسته تقسيم مي شوند:



ستاره هاي دنباله داري كه مدت كوتاه تري طول مي كشد كه به دور خورشيد بگردند (ستاره هاي دنباله داري با دوره گردش زير 200 سال): ستاره هاي دنباله داري كه مدت كوتاه تري طول مي كشد كه به دور خورشيد بگردند، به عنوان مثال ستاره دنباله دار هالی از دسته اي از اشياء به نام كمربند کوییپر مي آيند كه فراتر از مدار پلوتون قرار دارد. كشش جاذبه اي سياراتي كه در بخش خارجي ترمنظومه شمسی هستند، مي تواند اشياء را به خارج از كمربند كویيپر و به سوي منظومه شمسي داخلي تر پرتاب كند. به اين ترتيب اين اشياء ستاره های دنباله دار فعالي مي شوند.



ستاره هاي دنباله داري كه مدت بيشتري طول مي كشد تا به دورخورشيد بگردند (ستاره هاي دنباله داري با دوره گردش 200 سال به بالا تا 30 ميليون سال): این ستاره های دنباله دار از ابر اورت (Oort clude) مي آيند. اين ابر مجموعه اي از اجرام يخي است و حدود 1000 برابر فاصله مدار پلوتون تا خورشيد از خورشيد فاصله دارد. واكنش هاي جاذبه اي كه در اثر عبور ستارگان رخ مي دهد مي تواند باعث شود كه اجسام يخي موجود در ابر اورت به منظومه شمسي داخلي تر وارد شوند و ستاره هاي دنباله دار فعالي شوند.

ستاره هاي دنباله دار هر زماني كه به منظومه شمسي داخلي تر وارد مي شوند، يخ و گرد و غبارشان را از دست مي دهند و پشت مسیرهاي پر از گرد و غبار و خرده ریزهای فضا باقي مي مانند. موقعي كه زمین از ميان يكي از اين مسیرها عبور مي كند اين خرده ریزها به شهاب سنگ تبديل مي شوند كه پس از ورود به جو زمين مي سوزند. بعضي از ستاره هاي دنباله دار در منظومه شمسي داخلي تر همه يخ هايشان را از دست مي دهند، متلاشي مي شوند و به ابرهايي از گرد و غبار تبديل مي شوند يا به شكلی نازك و شكننده در مي آيند. يعني اشيای غير فعالي مثل سيارك ها مي شوند.

مدارهاي بلند و بيضي شكل ستاره هاي دنباله دار مي توانند مدارهاي تقريباً گرد سیارات را قطع كند. در نتيجه بعضي وقت ها ستاره هاي دنباله دار با سيارات و ماه هايي كه به دورشان مي گردند تصادف مي كنند. خيلي از حفره هاي سيارات و ساير اجرام منظومه شمسي مثل ماه ها به خاطر تصادف با ستاره هاي دنباله دار به وجود آمده اند.