معرفی گیاهان مورد استفاده در طراحی فضای سبــز

پامپاس گراس pampas grassنام علمی : Cortaderia Selloana

تیره – خانواده :Poaceae

​

مشخصات کلی گیاه پامپاس گراس pampas grass :

گیاه علفی دائمی و همیشه سبز است که حداکثر بلندی آن 1/5 متر و گستردگی
1/5 متر می رسد . گیاهی دو پایه که گلهای پایه ی ماده زیباتر هستند .

مشخصات برگ پامپاس گراس pampas grass : برگها باریک با لبه های خیلی برنده به طول 1/5 متر

مشخصات گل پامپاس گراس pampas grass : گل خوشه ای نقره ای رنگ و پر مانند افراشته به طول 60 سانتیمتر که در آخر تابستان ظاهر می شود

حداقل دمای مورد تحمل : 5- درجه سانتیگراد

مکان رشد : آفتابی یا سایه آفتاب

ازدیاد : کاشت بذر در بهار یا پاییز و یا تقسیم بوته در بهار

کاربرد : کاشت در باغ صخره ای ، کنار برکه آب – کاشت توده ای و استفاده زیاد در فضای سبز و طراحی منظر

​

گیاه پامپاس گراس pampas grass جنسی از گیاهان تیره گندمیان است كه برگهای نوار شكل بلندی داشته و مانند نوارهای پهن از اطراف آن بسمت زمین آویخته است.
پامپاس گراس pampas grass مخصوص نقاط گرم و خشك است و گویا موطن اصلی پامپاس گراس pampas grass نیوزلاند باشد .
پامپاس گراس pampas grass تشكیل تودة انبوهی را میدهد كه بلندی آن به 5/1 تا 2 متر میرسد . از میان بوته پامپاس گراس pampas grass خوشه های بلند بصورت پرهای سبك و ابریشم مانند به رنگ نقره ای بیرون میآید .
بعلت بزرگی بوته پامپاس گراس pampas grass، از آن برای تك كاری روی چمن باغات و یا كنار استخر و نهرها میتوان استفاده كرد .
خوشه های خشك پامپاس گراس pampas grass برای تهیه دسته گلهای خشك مصرف میشود .
پامپاس گراس pampas grass در هرنوع خاكی رشد می كند .

 

پاسخ : معرفی گیاهان مورد استفاده در طراحی فضای سبــز

گل اسپیره ​

مشخصات کلی گیاه :درختچه ای است خزان پذیر با بلندی ۱/۵ متر

مشخصات برگ : برگها جوان قرمز بوده و سپس سبز تیره می شود

مشخصات گل : گلها سفید و صورتی که در اواسط تابستان ظاهر می شود

حداقل دمای مورد تحمل : ۱۵ – درجه سانتیگراد

مکان رشد : آفتابی و باز و محفوظ از بادهای سرد

ازدیاد : از طریق قلمه چوب نرم در تابستان

کاربرد : کاشت به عنوان تک درختچه ی زینتی و یا کاشت توده ای

 

پاسخ : معرفی گیاهان مورد استفاده در طراحی فضای سبــز

ياس

آنچه كه تحت عنوان ياس مورد بحث و گفتگو است، همگی از خانواده اولئاسه(Oleaceae) و دارای تعداد زيادی جنس، گونه و واريته می باشد. برخی از آنها به نام ياس يا ياس خوشهای، ياس ايرانی، ياس پرپر، ياس سفيد و... ناميده میشوند، در اين قسمت تعدادی از آنها معرفی میشوند.

ياس زرد (Forsithia) :






اين گياه درختچهای است كه گلهای آن قبل از ظهور برگها شكوفا شده و در تمامی خاكها به خوبی رشد و نمو میكند. اين جنس دارای گونه های متعددی است از جمله:

1- ياس زرد مجنون (F. Suspensa) :

اين درختچه بومی چين و ژاپن می باشد. شاخه های آن آويزان و باريك و معمولاً قوسی شكل و خوابيده اند. اگر شاخه های آن با خاك تماس يابد ريشه های فرعی نابجا توليد كرده و نهال جديدی را به وجود می آورد، هرگاه در كنار درخت ديگری كاشته شود از ان بالا میرود. گلهای آن در مناطقی با زمستانی سرد در اوائل بهار به رنگ زرد طلائی در تمام طول شاخه ها شكوفا مي شوند. در مناطقی كه زمستانهای سرد وجود ندارد گياه به طور نامنظم گل داده كه زيبائی خاصی به همراه دارند.

دورگه ائی از انواع گونه های ياس زرد به دست آورده اند(F.Intermedia (F. SXF. Viridissima) كه در برخی از آن ها برگها پهن با كركهای ريز می باشند، گلهای آن زرد طلائی بسيار قشنگ است. ازدياد اين گياه توسط قلمه برگدار و قلمه خشبی بدون برگ، خوابانيدن شاخه ها صورت میگيرد. اين گياه نياز به محلهای آفتابی و سايه آفتاب داشته و برای تزئين سطوح بزرگ، كوچك بطور تك بوته ای يا تودهای از نظر تركيب رنگ همراه با به ژاپنی به كار می رود. همچنين كنار ديوارها، داربستها، باندهای وسيع گلكاری در خيابانها، بلوارها، پاركها با طرحهائی تزئينی كاشته میشوند. در برخی موارد به عنوان چپر مورد استفاده قرار میگيرد.

2-ياس خوشهای (Syringa):

اين گياه به صورت درختچه يا درختانی پاكوتاه است. به طور كلی به نام ياس خوشهای معروف و بومی عربستان و رومانی میباشد. برگهای آن غير دائمی و گلهای آن به رنگ سفيد، بنفش، صورتی و قرمز تند می باشند. گلها با عطر دلپذير در اواخر فروردين و ارديبهشت شكوفا میگردند، برخي از آنها پرپر و برخی كم پر میباشند.





ياس خوشه ای دارای واريته های مختلفی مانند:

ياس پرپر(S.Vulgaris var: plena)ياس بنفش(S.V. violaceae) ياس سفيد (S.V. var: alba) است و به طور كلی محلهای آفتابی را دوست دارد. اين گياه از نظر تزئينات به صورت تك درختچه يا بصورت تودهای در فضاهای بزرگ، باندهای خيابانها و بلوارها كاربرد دارد. ازدياد ياس خوشهای توسط پاجوش يا به صورت پيوند روی پايه برگ نو و زبان گنجشك (به طريقه پيوند شكمی) انجام میگيرد. همچنين از طريق خوابانيدن شاخهها و قلمههای نيمه خشبی در برخی از گونه ها عمل تكثير صورت میيابد.

ديگر از انواع ياس ها، ياس سفيد (Jasminum officinalis) است كه بومی چين و هندوستان می باشد. گلهای آن سفيد، معطر و از خرداد الی مهر ماه ظاهر میگردند.

ياس رازقی (J.Sabac var. trifoliate): درختچهای با ساقههای رونده است كه در سرزمين اصلی خود هندوستان به طول 3 الی 4 متر میرسد. دو جنس اخير نسبت به سرما حساس و لازم است زمستان در گلخانه يا محلهای گرم نگاهداری شوند. از اين جهت اكثراً در گلدان پرورش داده میشوند.

درختچه ای هميشه سبز يا تقريباً هميشه سبز، بسيار پرشاخه، با شاخه های نسبتاً ايستاده و رو به بالا، به ارتفاع 1.5 تا 2 متر. برگها مركب، سه، پنج و يا به ندرت هفت برگچه ای، برگچه ها تخم مرغی يا بيضوی تا مستطيلی، نوك كند يا نوك تيز، با سطح فوقانی سبز تيره و سطح تحتانی كم رنگتر. گلها زرد، لولهای، با لوله ای به طول 1 سانتیمترو پهنكی به عرض 1.5-1 سانتیمتر، در گل آذين گرزن انتهايی يا به صورت منفرد. اين درختچه پرشاخه و سبز رنگ با گلهای فراوان زرد رنگ خود زيبايی خاصی دارد. اغلب میتوان آن را به صورت منفرد يا تودهای كاشت و گاهی نيز در پرچينها از آن بهره گرفت. اين گونه علاوه بر ايران كه در ناحيه ايرانو - تورانی به صورت كاشته شده ديده میشود در افغانستان، غرب سينا، كوههای هيمالايا و هندوكش نيز میرويد.

 

پاسخ : معرفی گیاهان مورد استفاده در طراحی فضای سبــز

پاپیتال، گیاه پوششی


​

پاپیتال, نام علمی : Hedera helix
خانواده : ARALIACEAE
نام انگلیسی : IVY
این گیاه همیشه سبز را می توانید جلوی درب ورودی یا در حیاط و باغچه بکارید. پاپیتال گیاه پوششی و همیشه سبزی است که دارای ساقه های دائمی چوبی و بالا رونده چسبنده میباشد. زیستگاه اولیه آنها اروپا، آسیا و شمال آفریقا بوده است. این گیاه همیشه در بیشه ها، پرچینها و محلهای سایه رشد کرده و برای پوشش دیوارها و فنسها ایده آل میباشد.
انواع مختلف پاپیتال دارای برگهایی بزرگ یا کوچک با بریدگیهایی در حاشیه هستند که پس از بلوغ تغییر شکل داده، فاقد لب، تیره رنگتر و ضخیمتر میگردند ، هم چنین جوانه های گیاه نیز سختتر میشوند. رنگ برگها از سبز تیره تا سبزمایل به خاکستری و یا برگهای ابلق «سبز و زرد» بسته به واریته گیاه تغییر میکند. به طور کلی نسبت به شرایط محیطی دارای قدرت سازگاری بالایی میباشد و در حرارت بالا و پایین و روشنایی کم و زیاد میتواند رشد کند. آن دسته از پاپیتالها که برگهای ابلق دارند، نسبت به سرما و خسارات ناشی از باد متحمل تر میباشند. انواع ضعیف پاپیتال را میتوان در گلخانه و محیط های بسته پرورش داد.
این گیاه پوششی تا هنگامیکه در کنار یک مانع عمودی قرار نگیرد بالا نمیرود. اگر مانع عمودی یک درخت باشد بهتر است از بالاروی پاپیتال جلوگیری نمود و یا اینکه به صورت کنترل شده آن را هدایت کرد زیرا تجمع آن روی تنه درخت سبب خشک شدن درخت میگردد.
رشد این گیاه در ابتدا کند میباشد، در عین حال انواع ابلق آن نسبت به سبز رشد کمتری دارند. اوایل تا اواسط پاییز زمان گلدهی پاپیتال میباشد. گلهای آن به صورت نامشخص به رنگ سبز مایل به زرد و نیمه کروی با بویی مشابه بوی عسل میباشند. این گلها تا هنگامیکه گیاه ۱۰ ـ ۵ ساله نشده است، ظاهر نمیشوند. میوه های آن سمی بوده و توسط پرندگان جابجا میشوند.

نیازها
محل مناسب : محیطی نیمه سایه یا سایه بر روی دیوارهای شمالی و شرقی مناسب است اما دیواره های جنوبی روشن «آفتابگیر» برای این گیاه بسیار گرم است. انواع پاپیتال که دارای برگ سبز هستند قادر به تحمل محیط های سایه شدید میباشند، در حالی که انواع ابلق آن طالب نور بیشتری هستند و در نور آفتاب رنگ زیباتری دارند.
انواع مختلف خاکها را به شرط آن که زهکش خوبی داشته باشند تحمل میکنند اما در خاکهای غنی و آلی سریعتر ریشه دوانی مینمایند. خاک با اسیدیته بین ۷ ـ ۶ برای آنها مناسب است اما اغلب پاپیتالها در شرایط کمی قلیایی نیز رشد میکنند.
پاپیتال اگر به خوبی استقرار یافته باشد میتواند شرایط کم باران و درجه حرارت بالا را برای مدتی تحمل کند اما اگر آبیاری عمیق صورت گیرد رشد گیاه بهتر و انبوه تر خواهد بود. بهتر است فواصل آبیاری طوری تنظیم شود که خاک رطوبت متعادلی داشته باشد (یعنی در فصل تابستان دور آبیاری را کوتاه و در پاییز و زمستان زیاد نمایید). باید به این نکته توجه داشت که خشکی بیش از حد باعث کندی رشد و آبیاری زیاد سبب زردی برگها و ریزش آنها میگردد.
تکثیر و مراقبت : در تمامی فصول سال میتوان نسبت به تکثیر پاپیتال از طریق تهیه قلمه سبز اقدام نمود، اما بهترین زمان قلمه گیری از اواخر مرداد تا اواخر مهر میباشد. قلمه های تهیه شده را باید در مخلوط پیت و ماسه در مکان گرم و سایه قرار داد تا ریشه دهند (بین ۴ تا ۶ هفته) سپس آنها را جابجا نمود. بهترین زمان انتقال آنها به زمین اصلی از پاییز تا بهار است. عملیات هرس آنها را میتوان در بهار و تابستان انجام داد.
پاپیتال به مراقبت خاصی نیاز ندارد اما میتوان رویشهایی را که به سمت بیرون رشد کرده و فرم کلی گیاه را بر هم زدهاند از بیخ قطع نمود، به ویژه در شهرها که بر اثر غبار و دود برگهای آن کثیف میشوند گاهی هرس شاخه های قدیمی باعث حذف برگهای کثیف میشود.
هرس : این گیاه به هرس خاصی نیاز ندارد اما در گیاه جوان، شاخه ها و ساقه هایی را که ضعیف به نظر میرسند حذف مینمایند تا رویشهای قویتری رشد کنند. پس از تثبیت گیاه نیز هر از چندگاهی آن را سر شاخه زنی نمایید تا رشد آن کنترل شود. اما هیچگاه حذف شاخه ها و ساقه ها را تا محل ساقه های مسن تر از ۴ تا ۵ سال انجام ندهید زیرا ساقه های با این سن، بسیار کند تجدید حیات مینمایند. در مورد انواع ابلق نیز به محض ظهور شاخه های سبز یک دست آنها را حذف نمایید چرا که این شاخه های سبز مقاوم تر هستند و اگر حذف نگردند، غالب شده و به تدریج شاخه ابلق در روی گیاه دیده نمیشود. در مناطقی که احتمال نشستن گرد و غبار بر روی شاخه و برگ این گیاه وجود دارد نیز هر چند وقت یکبار گیاه را سرشاخه زنی نمایید.
اگر هدف شما از هرس، جوان نمودن یک گیاه پیر و نافرم است تمام شاخه ها و ساقه های گیاه را در راستای تکیه گاه به طور عمودی نگاه دارید و به کمک جاروی دستی آن را تمیز نمایید و شاخه های اضافی را حذف نمایید . در طول مدت یک ماه یا در همین حدود شاخه های برهنه به وسیله برگهای سبز و تازه پوشیده میشوند