حسن و حسين عليهما السّلام واسطه در توبه

زمان رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بود، حسن و حسين عليهما السّلام كودك (حدود دو سه ساله بودند) يكى از مسلمين گناهى را مرتكب شد، از شدّت شرمندگى خود را پنهان كرد و به حضور پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله نمى‏ آمد، تا اين كه او روزى حسن و حسين عليهما السّلام را در كوچه ‏اى ديد، بى درنگ نزد آنان آمد و آن دو را بر روى شانه ‏هايش سوار كرد و با همان حال به حضور رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله آمد و عرض كرد: -اى رسول خدا! من به وسيله اين دو نور ديده، به تو پناه آورده ‏ام و توبه كردم .
پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله وقتى اين منظره را ديد، آن چنان خنديد كه ناچار دستش را بر دهانش گرفت، سپس به آن مرد گناه‏كار فرمود: برو جانم تو آزاد هستى -اذهب فانت طليق.
سپس پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله به حسن و حسين عليهما السّلام فرمود: او شما را شفيع و واسطه آمرزش قرار داد.
در اين هنگام اين آيه (64نساء) نازل شد: وَ ما أرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إلاّ لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ لَوْ أنَّهُمْ إذْ ظَلَمُوا أنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوّاباً رَحيماً (4نساء/64) و هيچ پيامبرى نفرستاديم مگر براى آنكه به توفيق الهى از او فرمانبردارى شود، و اگر هنگامى كه به خويشتن ستم كردند نزد تو می ‏آمدند و از خداوند آمرزش مى ‏خواستند و پيامبر هم بر ايشان آمرزش مى ‏خواست، خداوند را توبه ‏پذير مهربان مى ‏يافتند.
و اگر اين گنهكاران هنگامى كه به خود ستم كردند (و گناه نمودند) به نزد تو آمدند واز خداوند طلب آمرزش مى ‏كردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مى‏ كرد، خدا را توبه ‏پذير مهربان مى ‏يافتند.1
به اين ترتيب مى ‏يابيم كه توسّل و واسطه قرار دادن اولياء خدا در درگاه الهى، كارساز و نتيجه بخش است.
پی نوشت :

1 - معالى السبطين، جلد 2، صفحه 286، حكايت‏هاى شنيدنى، جلد 3، صفحه 43.