من اناری را می كنم دانه به دل می گويم "خوب بود اين مردم دانه های دلشان پيدا بود" سهراب سپهری پی نوشت: خيلی بهش فكر كردم ولی هنوز نمی دونم اگه دونه های دلمون پيدا بود واقعاً خوب می شد يا نه! هنوز نمی تونم اين شعر رو به عنوان دعا با خدا مطرح كنم. آخه تازگی ها به اين نتيجه رسيدم كه دوست داره براش شعر بخونم!... خسته شده از بس كه ما برای حرف زدن باهاش از جملات تكراری استفاده می كنيم... تازگی ها سعی می كنم غافلگيرش كنم... مثلاً يه بار بهش گفتم كه منو به اين زوديا نبخش تا من دليلی برای التماس كردن داشته باشم...كلی غافلگير شد! حداقل برای يه مدت كوتاهی به صورت آزمايشی دانه های دل آدما رو نشونمون بده...آمین....
پاسخ : اگه دونه دلت پیدا بود ؟! صحیفه سجادیه بخون. اونوقته که دعاهات دیگه تکراری نیستن.... آمین گوی دعاهای قشنگتم...
