شيخ مصلح الدين سعدي شيرازي در حدود سال 606 هـ.ق در ميان خانداني از عالمان دين در شيراز ولادت يافت. در اوان جواني براي تحصيل علوم ادبي و ديني راهي نظاميه بغداد شد و سپس به عراق و شام و حجاز سفر کرد. سعدي در اواسط قرن هفتم به شيراز بازگشت و منظومه حِکمي بوستان را در سال 655 ق و گلستان را در مواعظ و حِکم به نثر مُسجّع و آميخته با اشعار دل انگيز در سال 656 ق، نگاشت. از آن پس، قسمت عمده عمر خود را در زادگاهش گذراند. او در سال 691 هـ. ق درگذشت و در شيراز به خاک سپرده شد. در سخن سعدي، غزل عاشقانه آخرين حد لطافت و زيبايي را درک کرده و لطيف ترين معاني در ساده ترين، فصيح ترين و کامل ترين الفاظ آمده است. سعدي در حکمت و موعظه و ايراد حِکَم و امثال از هر شاعر پارسي گوي ديگري موفق تر است. اول ارديبهشت روز بزرگداشت اين چهره پر فروغ ادبيات فارسي است.
