بگذار سر به سینه ی من در سکوت ، دوست گاهی همین قشنگترین شکلِ گفتگوست بگذار دستهای تو با گیسوان من سر بسته باز شرح دهند آنچه مو به موست ... دلواپس قضاوت مردم نباش ، عشق چیزی که دیر می برد از آدم آبروست آزار می رسانم اگر خشمگین نشو از دوستان هر آنچه به هم میرسد ، نکوست من را مجال دلخوشی بیشتر نداد ابری که آفتاب دمی در کنار اوست آغوش واکن ! ابر مرا در بغل بگیر ! بارانی ام شبیه بهاری که پیش روست
