حضرت نوح(ع)

​

نام حضرت نوح(ع) 43 بار در قرآن آمده و يك سوره به نام او اختصاص دارد.

او نخستين پيامبر اولوالعزم است كه داراى شريعت و كتاب مستقل بود و سلسله نَسَب او با هشت يا ده واسطه به حضرت آدم(ع) ميرسد.

نوح 1642 سال بعد از هبوط آدم(ع) از بهشت به زمين، چشم به جهان گشود. 950 سال پيامبرى كرد (1) و مركز دعوت او در شامات و فلسطين و عراق بوده است.

نام اصلى او عبدالجبار، عبدالاعلى و... بود، و بر اثر گريه و نوحه فراوان از خوف خدا، نوح خوانده شد.


امام صادق(علیه السلام) فرمودند:

نوح(ع) 2500 سال عمر كرد كه 850 سال آن قبل از پيامبرى و 950 سال بعد از رسالت بود كه به دعوت مردم اشتغال داشت، و 200 سال به دور از مردم به كار كشتى‏سازى پرداخت و پس از ماجراى طوفان 500 سال زندگى كرد. (2)


قرآن، نوح(ع) را به عنوان عبد شَكور (بنده بسيار شكرگزار) معرفى كرده است.(3)



امام سجاد(علیه السلام) فرمود:

مردم سه خصلت را از سه نفر آموختند، صبر و استقامت را از ايوب(ع) ، شكر و سپاس را از نوح(ع) ، و حسادت را از پسران يعقوب(ع). (4)



منابع:

1- سوره عنکبوت، آیه14

2- بحار، ج 11، ص 285؛ امالى شيخ صدوق، ص 306

3- سوره اسراء، آیه 3

4- عيون الاخبار،ص 29، بحار، ج 11،ص 291