چون سبویی ست پر از خون ، دل بی کینه ی من این که قندیل غم آویخته در سینه ی من ندهد طفل ِ مرا شادی و غم راحت و رنج پر تفاوت نکند شنبه و آدینه ی من زندگی نامدم این مغلطه ی مرگ و دم ، آه آب از جوی ِ سرابم دهد ، آیینه ی من کهکشانها همه با آتش و خون ، فرش شود سر کشد یک دم اگر دود ِ دل از سینه ی من پر شد از قهقه دیوانگیش چاه ِ شغاد شکر ِ کاووس شه این است ز تهمینه ی من با می ِ ناب ِ مغان ، در خم ِ خیام ، امید ! خیز و جمشید شو از جام سفالینه ی من شعر قرآن و اوستا ست ، کزین سان دم ِ نزع خانه روشن کند از سوز من و سینه ی من سال دیگر که جهان تیره شد از مسخ ِ فرنگ یاد کن ز آتش ِ روشنگر ِ پارینه ی من منبع:seemorgh.com
