هنر عکاسی [HR][/HR] این مقاله به ارزشهای مستتر در هنر عکاسی و جاودان کردن زندگی می پردازد و نکات مهم در بهتر عکاسی کردن را بیان می کند. [HR][/HR] وظیفه عکاسی این است که آدمی را برای آدمی و هر انسان را برای خویشتن تفسیر کند و این پیچیده ترین کاری است که در جهان وجود دارد.«ادوارد جین استایکن»[SUP]1 [/SUP] لذت عکاسی به جهت باز تولید موقعیت های زندگی انسان، هنگامی ما را به وجد می آورد که با هر بار دیدن و تعمق در آن، نکات تازه ای را کشف کنیم. تصاویر با ما سخن می گویند و ما با همه ادراک ذهنی امان به اطراف خود بیشتر دقیق می شویم. عکس ها همیشه حرفی برای گفتن دارند و بدون هیچ واسطه ای چیزی را حکایت می کنند، چگونگی تعبیر و برداشت حرف اصلی یا پیام هر یک از عکس ها به مخاطب بستگی دارد که با چه انگیزه ای از عکس ها استفاده می کند؟ دارای چه میزان سواد بصری است؟ ارتباط احساسی شخصی او با این آثار چیست؟ و در نهایت از دیدگاه هنر چه برداشتی از آن دارد؟ جدا از تصاویری با مضامین اجتماعی که راحت و مستقیم با مخاطب ارتباط برقرار می کنند، عکس هایی نیز هستند که رازهایی را در خود نهفته دارند و عدم آگاهی از عناصر اولیه زیبایی شناسی و تجربی دیدن، فاصله زیادی بین اثر و مخاطب ایجاد می کند، که در این راه مطالعه و مکاشفه و هم چنین دیدن عمیق تر کمک می کند زوایای پنهان آثار آشکار شده و نظریه های متفاوتی ارائه شود. در این مورد(امبرتو اکو) یک اثر هنری را اثری(گشوده و باز) می خواند و اعتقاد دارد که مخاطبان می توانند برداشت های متعددی از آن اثر داشته باشند.[SUP]2[/SUP] از آن جا که تاثیر بصری آثار هنری بیش از هر کلامی، ذهن جستجوگر مخاطب را به چالش می کشاند، یک عکاس باید قوه درک بالایی داشته باشد تا بتواند در کوتاه ترین زمان ممکن که کسری از ثانیه است، لحظات مناسبی از زمان را منجمد سازد هنرمندان عکاس نیز باید با ساماندهی، وحدت و استفاده آگاهانه از عناصر ساختاری آثار خود و ایجاد ارتباطی معنایی و درونی تلاش کنند و شرایط درک بالاتری را برای مخاطبین فراهم آورند. همه عکاسان افکار زیادی در مورد موضوع عکس هایشان دارند، برخی از این افکار خیلی سریع نتیجه می دهد و برخی دیگر مرتباً ذهن او را به خود مشغول می کند. یک عکاس باید قوه درک بالایی داشته باشد تا بتواند در کوتاه ترین زمان ممکن که کسری از ثانیه است، لحظات مناسبی از زمان را منجمد سازد. در زندگی روزمره ما بعضی از موضوعات بی اهمیت کمتر به چشم می آید، ولی چنان چه در نوع انتقال آن که از صافی ذهن هنرمند عکاس عبور نموده و در ساختاری منسجم و دقیق از ترکیب فرم ها و عناصر زیبایی شناسی اهتمام شود، آن را از یک انتقال سادهء تصویری به اثری گویا، ماندگارو هنری تبدیل می کند. و این مانند همان کلماتی است که به تنهایی فقط کلمه و واژه متشکل از چند حرف هستند ولی وقتی به درستی و از ورای اندیشه ای کنار هم می نشینند، جمله ای را می آفرینند که می تواند بر روح و روان آدمی تاثیر بگذارد و یا سرمشق انسان ها در راه و روش زندگی باشد. در هر حال یک هنرمند در ارائه موضوعات بایستی وسعت ذهن خود را گسترش دهد تا دید بازتری در بیان آن ها بیابد. عکس ها در ابتداء با خود هنرمند به گفتگو و مکاشفه می پردازند، چه زمانی که هنوز دکمه شاتر دوربین خود را نفشرده و چه هنگامی که در برابر اثر عکاسی شده به تفکر می پردازد. برداشت ها، کشمکش ها و فعالیت های ذهنی ما در رسیدن به تصویری واحد مرتباً در تغییر است و آن چه در هنر عکاسی ذهنیت هنرمند را به عینیت متجلی می سازد حاصل تفکر و اندیشه اوست.
