نقد و بررسی بازی Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows

شروع بازی از یک مقدمه و ربوده شدن آپریل در طی یک حادثه شروع می‌شود و پس از اتمام این مقدمه کوتاه، بازیکن در نقش یکی از لاک‌پشت‌ها ظاهر شده و به ادامه داستان خواهد پرداخت. اما آیا داستان فقط به این موضوع ختم می‌شود؟ به نظر‌ می‌رسد لاک‌پشت‌های نینجا در واقع باز هم درگیر یک داستان تکراری شده‌اند و باید به راز‌ها و حرکات مخفی گروه اژد‌های بنفش و رئیس آنان Shredder، پی ببرند. در همین راه استاد پیر قهرمانان ما، آنان را با تعالیم خود در این راه هدایت می‌کند. کارهای مخوف
گروه اژدهای بنفش باعث شده تا پای پلیس بیش از قبل به خیابان‌ها باز شود و شرور‌ها و ولگردهای خیابانی تحت فرمان این گروه نیز، مدام در حال انجام کارهای خرابکارانه در کارخانه‌ها و ساختمان‌های متروکه باشند. لاک‌پشت‌های نینجا که سعی دارند تا مانع رسیدن Shredder به اهداف پلیدش شوند، در یک درگیری متوجه‌ می‌شوند که قرار است معامله‌ای در یک مکان انجام شود، پس آنان سعی می‌کنند سریع‌تر به آن مکان مورد نظر برسند، ولی دشمنان زیادی قصد دارند تا سد راه آنها شوند... و مجموعه اتفاقات پیش رو، داستان بازی ما را رقم‌ می‌زند. قابل ذکر است که میان پرده‌های این بازی به شکل و شمایل کمیک بوک‌ها روایت‌ می‌شود. داستان بازی، فاقد جذابیت لازم است، که باعث‌ می‌شود گیمر، رغبت زیادی برای به پایان رساندن آن نشان ندهد. می‌توان گفت نسخه قبلی از لحاظ داستان موفق‌تر از این نسخه بود.


می‌توان گفت هر بازی‌ در این سبک یک نماد مشخص دارد و آن چیزی جز گیم‌پلی نیست. مکانیزم و سیستم اصلی بازی مثل نسخه پیش است البته با کمی تفاوت در برخی المان‌ها. باز هم 4 قهرمان زیرک و باهوش‌ می‌خواهند که شما را برای مبارزه با دشمنان ظالم همراهی کنند، و ما‌ می‌توانیم بسته تصمیم خود، کنترل یکی از آنها را به دست بگیریم. همانند قبل، هر کدام از 4 کاراکتر قابل انتخاب، سلاح‌‌ها و ویژگی‌ها منحصر به فرد خود را دارند که در بازی، برای پیشبرد بهتر به آنها نیاز خواهید داشت، در همین راستا برای اینکه بتوانید بهتر از این ویژگی‌ها استفاده کنید، شما قابلیت سوییچ بین کاراکترهای مختلف را حتی در هنگام درگیری خواهید داشت که از نکات مثبت بازی است. به طور مثال وقتی دشمن شما را محاصره کرده، بسته به قابلیت‌ها و سلاح‌های مختلف قهرمانان، میتوانید هوشمندانه بین آنها سوییچ کنید تا آسانتر دشمنانتان را تار و مار کنید. ارائه یک کار تیمی و همکاری بین 4 لاک‌پشت، یکی از ارکان اصلی و جالب بازی به شمار می‌رود. لاک‌پشتهای نینجا در گیم‌پلی کمی به گذشته خود پایبند است، اما‌ می‌کوشد تا نوآوری هایی را نیز در آن ایجاد کند، هر چند کوچک. در این سری وقتی یکی از کاراکترهای اصلی داستان ما صدمه ببیند و توان حرکت کردن نداشته باشد، باید هر چه زودتر به کمک او رفته و برای برگرداندن او به میدان اقدام کنید، پس با کشته شدن یک نینجا، بازی به شما فرصت بازیابی او را‌ می‌دهد. در این بازی شما‌ می‌توانید حرکت‌های تیمی و خاص خوبی را روی دشمنان پیاده کنید، مثل کشتن آنها در بین زمین و آسمان و یا نابود کردن دسته جمعی آنها با انجام حرکات دسته جمعی و در دفاع نیز مثل بازی بت من،‌ می‌توانید حمله دسته جمعی دشمنان را با فشردن یک دکمه، خنثی کنید که باعث‌ می‌شود به راحتی و بدون توقف شمارش کومبو ها، بازی را ادامه داد.

گیم‌پلی بازی تلفیقی از مبارزه و پیدا کردن راه‌های مناسب برای کشتن دشمنان و ورود به مکان‌های مشخص است. سیستم مبارزات بازی، شباهت هایی به سیستم مبارزات سری Batman Arkham دارد.این مکانیزم برای اولین بار در سری TMNT دیده شده است ولی با این حال از مشکلاتی رنج‌ می‌برد. یکی از مشکلات این سیستم، از بین رفتن نقش سیستم ضد حمله است که برخی مواقع باعث‌ می‌شود شمارش کومبو شما متوقف شود. نبود ضدحمله باعث‌ می‌شود که سیستم مبارزات بازی کارآمد نباشد و نتوانید حملات خود را به خوبی برنامه ریزی کنید، پس شما مجبورید دوباره حملات وحرکت‌های خاص تکراری را روی دشمنانتان پیاده کنید که میتواند کسل کننده باشد. یکی دیگر از معایب، اجبار به شکستن دفاع دشمنان است، اگر شما آنها را در دفاع اولیه ناکام بگذارید آنان بسیار سریع‌تر کشته خواهند شد، اما گاهی اوقات ترجیح‌ می‌دهید که به فکر شکستن دفاع دشمنان نباشید زیرا انجام یک حرکت ویژه، دفاع انها را نیز در هم‌ می‌شکند و باعث‌ می‌شود مقدار Xp بیشتری را دریافت کنید که با مقداری XP که در حالت معمولی دریافت‌ می‌کنید متفاوت است. با وجود برخی نقص‌ها، سیستم مبارزات بازی یکی از بهترین مکانیزم‌های این عنوان به شمار‌ می‌رود.

دشمنان بازی ترکیبی از ولگرد‌های خیابانی، ربات‌ها و نینجا‌ها هستند که در نوع خود تنوع خوبی دارند. هوش مصنوعی دشمنان یکی از معایب بزرگ بازی است؛ چرا که گاهی اوقات باید خود را به طور واضح به دشمنان نشان دهید، حتی وقتی به صورت مخفیانه درکنار آنان قرار بگیرید باز هم متوجه حضور شما نخواهند شد و باید بسیار نزدیک و رو درو شما را ببینند و به شما حمله کنند و و مرتبا از یک راه تکراری این عمل را تکرار ‌ می‌کنند. یکی از چالشهای بازیکنان مربوط به رویارویی با باس‌های بازی است، میتوان گفت شکست باس‌ها کار آسانی نیست؛ زیرا که اکثر اوقات شما اول باید از سد 10‌ها دشمن مختلف نیز عبور کنید و در کنارش مواظب اتک و ضربه‌های سنگین باس نیز باشید تا در زمان مناسب به او حمله کنید، با این توصیف ممکن است با برخی باس‌ها چندین بار مبارزه کنید تا موفق به شکست آن شوید که بسته به حرفه‌ای بودن شما‌ می‌تواند متفاوت باشد.
هوش مصنوعی بازی اصلا متعادل نیست و در این مورد درجات سختی آنها نیز به این موضوع کمک نمی‌کند. دشمنان سعی می‌کنند اغلب حملات را دفع کرده و شما را محاصره کنند، اما استراتژی تکراری آنها کاملا از پیش تعریف شده، جلوه می‌کند، حتی وقتی آنها در مکانهایی مخفی‌ می‌شوند، باز هم نمی‌توانند حملات خوبی را پی‌ریزی کرده و شما را به چالش بکشند. صادقانه باید گفت آنها احمق هستند. این آزار دهنده‌تر ‌می‌شود وقتی که با مشکلات فنی بازی و باگ‌ها همراه شود، گاهی اوقات کاراکترها در یک مکان گیر می‌کنند و حرکتی انجام نمی‌دهد و مجبور‌ می‌شوید بازی را از آخرین چک پوینت شروع کنید و به این قطار‌های نامرئی و حتی دیوارهای نامرئی را هم اضافه کنید که باعث اذیت شدن شما به عنوان یک گیمر ساده یا حرفه‌ای می‌شود. مشکلات فنی بازی به همینجا ختم نمی‌شود، فیزیک بازی نیز وضعیت مشابهی دارد، شما بارها شاهد فرو رفتن بدن کاراکتر‌ها در یکدیگر و همچنین اشیا در زمین و دیوار خواهید بود.

یکی از مشکلات بازی، عدم اجرای برخی فرمانها در برخی مواقع از بازی است که که به صورت شانسی ممکن است گریبان‌گیر شما شود که د اصل به اشکالات ساخت بازی مربوط‌ می‌شود نه سیستم اصلی بازی. مثلا چندین بار در زمانی که تیغ‌های ستاره‌ای را باید پرتاب‌ می‌کردم با فشردن دکمه مربوطه، هیچ اتفاقی نمی‌افتاد، همچنین در هنگام کمک به کاراکترهایی که سطح سلامتی آنها تمام شده و بروی زمین افتاده‌اند نیز همین اتفاق مشابه رخ داد و فرمان من به نوعی بلوکه شد.سطح کیفی مراحل در این بازی دارای فراز و نشیب‌هایی است. برخی مراحل خیلی مفرح هستند و باعث‌ می‌شود خاطرات خوش که در گذشته با این شخصیتهای دوست داشتنی داشته‌ایم، برایمان زنده شود در در طرف دیگر برخی مراحل طولانی، ازدیاد دشمنان با تنوع کم و محیط نه چندان جذاب، شما را برای ادامه بازی ترغیب نمی‌کند.


قابلیت‌های ارتقای حرکات و توانایی‌‌ها و سلاح‌های کاراکترها یکی از ویژگی‌های مثبت بازی است، در طول بازی با کشتن دشمنان توسط حرکات مخصوص، می‌توانید XP بیشتری کسب کنید و با تکمیل شدن Xpهای می‌شود لول کاراکتر را ارتقا داد. همه سلاح‌ها با پوینت‌هایی که در بازی بدست می‌آورید قابل ارتقا هستند. سلاح‌های اصلی کاراکترها شامل: Blade Staff لئوناردو Kusarigama مایکل انجلو Iron Fists رافائل و Gravity Gauntlet دانتلو است که هر کدام دارای 3 ارتقا مخصوص با ویژگی‌های جدید است که با گرفتن مقداری معینی امتیاز قابل ارتقا هستند. کار آپدیت سلاح‌ها بعد از چک پوینت و یا اتمام مراحل و ورود به پایگاه اصلی در قسمت Workshop قابل انجام است و آپگرید ویژگی‌های هر شخصیت نیز در طول مراحل صورت‌ می‌پذیرد.به لطف همین ویژگی، می‌توان حرکات رزمی بیشتری را اجرا و بر روی دشمنان پیاده نمودو همچنین با قدرت بالای سلاح‌ها، راحت‌تر به دشمنان ضربه وارد کرد. هر لول، 4 قدرت ارتقا ارائه می‌دهد که میتوانید آن را برای ویژگی‌های مختلف، مثلا رزمی، به کار بگیرید.

در بازی معمای خاصی نداریم. اغلب چند پازل برای باز کردن در‌ها وجود دارد که شامل رساندن یک نقطه به نقطه دیگر است، در کل، حل معما‌های پلتفرمینگ بازی، زمان کمی را از شما‌ می‌طلبد، اگر مشکلات فنی بازی، گریبان شما را نگیرد. بله، گاهی اوقات این مشکل باعث متوقف شدن شما برای رساندن نقاط به یکدیگر‌ می‌شود. در کل می‌توان گفت نسخه قبلی گیم‌پلی روان‌تری داشت و سطح پلتفرمینگ قابل قبول‌تری را ارایه میداد.

در مورد مد‌های جدید باید گفت که بازی از این لحاظ، در فقر به سر می‌برد، یعنی جز حالت چالش، مولتی پلیر و آرکید، مد‌های دیگری در بازی وجود ندارد. با به اتمام رساندن هر چپتر، قسمت جدید از مد چپتر باز می‌شود و در آن می‌توان هدف‌های خاصی را دنبال کرد. در قسمت آرکید با انتخاب یک کاراکتر بایستی در مدت زمانی بیشتر دشمنان را با حرکات و فنونی مختلف و مخصوص از پای در بیاوریم که در این بخش نیز انواع دشمنان جلوی شما را خواهند گرفت.

در پایگاه اصلی لاک‌پشت‌ها، جایی برای تمرین رزمی به نام Dojo وجود دارد که استاد Splinter پیر در آن به شاگردان خود فنون رزمی جدید را آموش می‌دهد و با تکمیل بخشی از این تمرینات و اجرا فن مربوط برروی دشمنان، می‌توان حرکات رزمی جدیدی را آموخت و در بازی از آنان استفاده کرد.

وقتی در نسخه جدیدی از یک بازی، شاهد استفاده از یک موتور گرافیکی جدید هستیم، انتظار یک گرافیک خوب و زیبا را داریم. در لاک‌پشت‌های نینجا: خروج از سایه‌ها شاهد استفاده از موتور 3 Unreal Engine هستیم، در واقع باید گفت گرافیک هنری و گرافیک بصری بازی اصلا زیبایی ندارند و حس تاریکی دنیای لاک‌پشت‌های نینجا را انتقال نمی‌دهند. در واقع گرافیک بازی در برابر هم سبک‌های امروزی خود، هیچ حرفی برای گفتن ندارد. ولی با این حال نسبت به نسخه قبلی خود واقع‌گرایانه‌تر است. یکی از نقاط قوت این بخش انیمیشن‌ روان کاراکترهاست، اما تکسچر‌های به شدت بی‌کفیت، طراحی خشک و نچندان مناسب کاراکتر‌ها هم جزئی این این موضوع هستند. طراحی مراحل و محیط‌ها گاها تکراری و بدون رنگ بندی خاصی است و در بیشتر مراحل شاهد رنگ بندی سیاه و بنفش هستیم. افکت‌های ساطع شده از سلاح‌های گرم و سرد نیز از نکات مثبت و زیبای بازیست اما در طرف دیگر سایه زنی و نورپردازی ضعیفی را شاهد هستیم. طراحی دشمنان و باس‌ها در سطح نسبتا خوبی قرار دارد و کمی حس و حال انیمیشن را به ما منتقل می‌کند. طراحی قهرمانان ما یا همان لاک‌پشتهای نینجا در حد و اندازه‌های یک شخصیت اصلی و کلیدی بازی صورت نگرفته و توازن کمی با انیمیشن تلوزیونی خود دارند. فریم بازی تقریبا مناسب بوده و مشکلی از این بابت برای شما به وجود نمی آورد اما برخی دیگر از مشکلات فنی از قبیل باگ‌ها، آزار دهنده هستند، حتی اگر به آن از دید یک بازی آرکید نگاه کنید.

موسیقی‌ در بازی‌های در این سبک همواره جزئی مهمی از بازی بوده است تا با شروع آن راحت‌تر به بازی بپردازید. موسیقی‌های این بازی بسیار معمولی هستند و تاثیر بخصوصی روی شما نخواهند گذاشت. صدا‌پیشگان بازی به خوبی کار خود را انجام داده‌اند. دیالوگ‌های لاک‌پشت‌ها یعنی رافائل، دانتلو، مایکل و لئوناردو بسیار جذاب هست و جذاب‌ترین و طنز آلود‌ترین دیالوگ‌ها هنوز هم تعلق به مایکل آنجلو است. مایکی، در بیشتر اوقات سعی دارد تاثیر خود را بر روی دیگران نشان بدهد. با وجود صداپیشگی خوب، گاها دیالوگ‌های تکراری در بازی دیده می‌شود و یا گاهی اوقات دیالوگ‌هایی بکار برده می‌شوند که عملا متناسب با آن حال و مکان نیستند. صداپیشگی سایر کاراکترها از جمله دشمنان و باس‌هایی مثل Shredder به خوبی انجام گرفته است و در کنار این مسائل، صداهای بروی سلاح‌ها و محیط بازی، رضایت شما را جلب‌ می‌کند. افکت‌ها نیز در بازی، کیفیت مطلوبی دارند و شما صدای تک تک ضربات، منفجر شدن مواد منفجره و برخورد سلاح‌ها را به صورت مطلوبی می‌شنوید. بخش صدا به نظر‌ می‌رسد موفق‌تر از باقی بخشها عمل کرده است.

لاک‌پشت‌های نینجا: خروج از سایه‌ها، چیزی نبود که ما انتظار آن را می‌کشیدیم، بازی سعی‌ می‌کند داستانی بی روح و قابل پیش بینی را از یک دشمن قدیمی و تکراری روایت کند در حالی که درون مایه آن فاقد پتانسیل لازم برای یک تجربه جذاب و ماندگار است. به نوعی این بازی در محدود مواردی از قبیل سیستم مبارزاتی و برخی امکانات جزیی بهتر از گذشته عمل کرد، اما مشکلات اصولی در داستان، گرافیک و گیم‌پلی، باعث شده تا این بازی حداکثر برای یک بار و مدت زمان محدودی، قابل تحمل باشد. لاک‌پشت‌های نینجا این بار خسته‌تر از همیشه به میادین آمده‌اند و بار دیگر تلاش این 4 لاک‌پشت دوست داشتنی در زمینه بازی‌های رایانه‌ای موفقیت آمیز نبود. این بازی، یک تجربه ضعیف از دنیای لاک‌پشتهای نینجا است که حتی در حد و اندازه‌های یک بازی آرکید هم نمی‌تواند فنهای این سری را راضی نگه دارد.