چگونگی ارتباط سوره حمد با امام حسین (ع) را توضیح بفرمایید.

در کتاب «اشک روان بر امیر کاروان‌» ترجمه کتاب «الخصائص الحسینیه‌» تألیف آیت‌الله حاج شیخ جعفر شوشتری ( (که به خاطر امانت داری عین عبارات نقل می‌شود) چنین آمده است‌: در بیان ثبوت خصایص سوره حمد و بسم‌الله از برای جناب حسین (ع) پس می‌گوییم : سوره حمد ام‌ّالکتاب است و حسین‌(ع)ابوالائمه الاطیاب است‌(۶۵).
سوره حمد کنز اطاعت است و حسین (ع) اسباب شفاعت است‌(۶۶).
سوره حمد وانیه است و حسین (ع) وافی به اسباب مغفرت است‌.
سوره حمد شافی است و حسین (ع) تربتش شفا است‌(۶۷).و خونش شفا بوده چنانکه در قضیه دختر یهودی معروف است‌(۶۸)، و اشکی که بر او ریخته می‌شود شفا است که خاموش می‌کند آتش‌های باطنی و ظاهری را، که اگر قطره‌ای از آن در جهنّم بیفتد حرارت او را خاموش می‌کند، چنانکه در حدیث است‌(۶۹). سوره حمد کافیه است و حسین محبتش کافی است‌، سوره حمد معادل قرآن است و حسین (ع) شریک قرآن و معادل قرآن است‌، در ودیعه گذاشتن پیغمبر(۹).
سوره حمد سبع المثانی است چون هفت آیه است و دو دفعه نازل شده و حسین (ع) از برای او خصوصیتی است که آن جناب دو مرتبه نازل شده است از آسمان‌، و دو مرتبه صعود نموده‌; پس روحش نزول نموده وقت ولادتش و(صعود نموده‌) وقت وفاتش‌، مانند باقی ائمه و انبیأ و جسد آن حضرت را بالا بردند باز فرود آوردند، و این از خصایص آن جناب بود; چنانکه در روایات است که چون آن حضرت را شهید نمودند و سر مبارکش را به نیزه کردند و به کوفه بردند، ملائکه نازل شدند و آن جسد شریف را با همان حالت به آسمان پنجم بردند و با صورت علی (ع) در آن جا، نگاه داشتند و اهل آسمان‌ها به او نظر نمودند که به خون آلوده است‌; پس بر قاتلش لعنت کردند، آنگاه برگردانیدند او را به محلّش در کربلا(۷۰). و در این امور حکمتهای خفیّه است که فهم ما به کنه آن نمی‌رسد و خدا عالم است به آن‌.
سوره حمد، کسی آن را بخواند و مؤمن باشد به ظاهر و باطن آن‌، خداوند او را عطا کند به هر حرف‌، حسنه‌ای که افضل باشد از تمام دنیا(۷۱). و حسین (ع) هر کس او را ذکر نماید و گریه کند، عطا کند خدا به او به هر اشکی‌، حسنه‌ای که بهتر است از دنیا و مافیها، و هر کس او را زیارت کند عطا کند خدا او را به هر حرفی‌، حسنه‌ای که افضل است از تمام دنیا.
بسم‌الله در صدر صدو چهارده موضع از قرآن است و حسین (ع) صدو چهارده چیز دارد که همه اسباب غفرانند.
بسم‌الله مذکور می‌گردد در وقت ذبح و نحر(۷۲) به جهت تکلیف شرعی‌، و حسین ذکر می‌شود(۷۳) در وقت ذبح و نحر و قتل به جهت اشدّیت قتل و نحر او از هر قتلی و نحری‌، چنانکه در حدیث نبوی مذکور است‌(۷۴).
پاورقی:
۶۵- بحار. جلد ۴۳. ص ۲۹۵- مناقب ابن شهرآشوب‌. جلد ۳. ص ۲۲۶ به نقل از سلیم بن قیس‌. ۶۶- بحار. جلد ۴۴. ص ۲۴۲ - منتخب طریحی‌. جلد ۱. ص ۴۸.
۶۷- بحار. جلد ۴۴. ص ۲۲۱ - امالی طوسی‌. جلد ۱. ص ۳۲۴ الی ۳۲۵. ۶۸- بحار. جلد ۴۵. ص ۱۹۲ - منتخب طربحی‌. جلد ۱. ص ۶۱.
۶۹- بحار. جلد ۴۵. ص ۲۹۰ - کامل الزیارات‌. باب ۳۲. ص ۱۰۲.
۷۰- بحار. جلد ۴۵. ص ۲۲۹ - کتاب المختصر. ص ۱۴۶ الی ۱۴۷. به نقل پاورقی بحار.
۷۱- بحار. جلد ۸۹. ص ۲۲۷ - مجمع البیان‌. جلد ۱. ص ۱۸ - عیون الاخبار. جلد ۱. ص ۳۰۲. ۷۲- نحر به معنای کشتن شتر، و ذبح به معنای سربریدن حیوانات دیگر است‌.
۷۳- یعنی بادیدن هر صحنه‌ای از ذبح‌، نحر و قتل‌، ببیند و به یاد حادثه هولناک قتل آن حضرت می‌افتد.
۷۴- بحار. جلد ۴۴. ص ۲۶۴ - تفسیر فرات‌. ص ۵۵.