آیا قرآن مؤیّد امامت ونبوت کودک است؟

از نظر قرآن امامت، نبوت وولایت در سنین کودکی نه تنها امری ممکن است بلکه از وقوع آن نیز خبر داده است.
الف. خداوند متعال خطاب به حضرت یحیی می‏فرماید: {یا یَحْیی خُذِ الکِتابَ بِقُوَّهٍ وَآتَیْناهُ الحُکْمَ صَبِیّاً}؛ "ای یحیی! تو کتاب آسمانی ما را به قوت فراگیر وبه او در کودکی{پاورقی . سوره مریم، آیه ۱۲. پاورقی}
مقام نبوت دادیم."
فخر رازی درباره حکمی که خداوند به حضرت یحیی (ع) داد می‏گوید: "مراد از حکم در آیه شریفه، همان نبوت است؛ زیرا خداوند متعال عقل او را در کودکی محکم وکامل کرد وبه او وحی فرستاد، چرا که خداوند حضرت یحیی وعیسی را در کودکی به پیامبری برگزید، برخلاف حضرت موسی ومحمّد (ص) که آنان را در بزرگسالی به رسالت مبعوث نمود".
{پاورقی . تفسیر فخر رازی، ج ۱۱، ص ۱۹۲. پاورقی}
ب. ونیز در مورد حضرت عیسی (ع) می‏فرماید: {فَأَشارَتْ إِلَیْهِ قالُوا کَیْفَ نُکَلِّمُ مَنْ کانَ فِی المَهْدِ صَبِیّاً × قالَ إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتانِیَ الکِتابَ وَجَعَلَنِی نَبِیّاً}؛ "مریم [در پاسخ{پاورقی . سوره مریم، آیه ۳۰ù۲۹. پاورقی}
ملامت‏گران] به طفل اشاره کرد. آنها گفتند: چگونه با طفل گهواره‏ای سخن گوییم؟ آن طفل گفت: همانا من بنده خدایم که مرا کتاب آسمانی وشرف نبوت عطا فرمود...".
قندوزی حنفی بعد از ذکر ولادت امام مهدی (ع) می‏نویسد: "گفته‏اند که خداوند تبارک وتعالی او را در سنّ طفولیّت حکمت وفصل‏الخطاب عنایت نمود، واو را نشانه‏ای برای عالمیان قرار داد، همان گونه که در شأن حضرت یحیی (ع) فرمود: {یا یَحْیی خُذِ الکِتابَ بِقُوَّهٍ وَآتَیْناهُ الحُکْمَ صَبِیّاً}. ونیز در شأن حضرت عیسی (ع) فرمود: {قالُوا کَیْفَ نُکَلِّمُ مَنْ کانَ فِی المَهْدِ صَبِیّاً × قالَ إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتانِیَ الکِتابَ وَجَعَلَنِی نَبِیّاً}. خداوند، عمر حضرت مهدی (ع) را به مانند عمر حضرت خضر طولانی گردانید".
{پاورقی . ینابیع الموده، ص ۴۵۴. پاورقی}
قطب راوندی ودیگران با سند از یزید کناسی نقل کرده‏اند که از حضرت ابی‏جعفر (ع) سؤال کردم: "أکان عیسی ابن مریم (ع) حین تکلّم فی المهد حجه للَّه علی أهل زمانه؟ فقال: کان یومئذ نبیاً حجه للَّه غیر مرسل أما تسمع لقوله حین قال: {إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتانِیَ الْکِتابَ وَ جَعَلَنی نَبِیًّا × وَ جَعَلَنی مُبارَکاً أَیْنَ ما کُنْتُ وَ أَوْصانی بِالصَّلاهِ وَ الزَّکاهِ ما دُمْتُ حَیًّا} قلت: فکان یومئذ حجه للَّه علی زکریا فی تلک الحال وهو فی المهد؟ فقال: کان عیسی فی{پاورقی . سوره مریم، آیه ۳۱ù۳۰. پاورقی}
تلک الحال آیه للناس ورحمه من اللَّه لمریم حین تکلم فعبر عنها وکان نبیا حجه علی من سمع کلامه فی تلک الحال، ثم صمت فلم یتکلم حتی مضیت له سنتان وکان زکریا الحجه للَّه عزّوجلّ علی الناس بعد صمت عیسی بسنتین ثم مات زکریا فورثه ابنه یحیی الکتاب والحکمه وهو صبی صغیر، أما تسمع لقوله عزوجل: {یا یَحْیی خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّهٍ وَ آتَیْناهُ الْحُکْمَ صَبِیًّا} فلمّا بلغ{پاورقی . سوره مریم، آیه ۱۲. پاورقی}
عیسی (ع) سبع سنین تکلم بالنبوه والرساله حین أوحی اللَّه تعالی إلیه، فکان عیسی الحجه علی یحیی وعلی الناس أجمعین ولیس تبقی الأرض یا اباخالد یوما واحدا بغیر حجه للَّه علی الناس منذ یوم خلق اللَّه آدم (ع)..."؛ "آیا عیسی (ع) هنگامی که در گهواره سخن گفت حجّت خدا بر اهل{پاورقی . کافی، ج ۱، ص ۳۸۲، ح ۱. پاورقی}
زمان خود بود؟ حضرت فرمود: "عیسی در آن روز پیامبر وحجّت غیر مرسل خدا بود. آیا نشنیده‏ای قول خدا را هنگامی که فرمود: "من بنده خدایم، او کتاب [آسمانی] به من داده و مرا پیامبر قرار داده است. و مرا -هر جا که باشم- وجودی پربرکت قرار داده و تا زمانی که زنده‏ام، مرا به نماز و زکات توصیه کرده است." عرض کردم: پس در آن روز عیسی حجّت خدا بر زکریّا در آن حال بود، در حالی که در گهواره به سر می‏برد؟ حضرت فرمود: عیسی در آن حال نشانه‏ای برای مردم ورحمتی از جانب خدا برای مریم بود، آن هنگامی که سخن گفت واز او تعبیر کرد. (ونیز) پیامبر وحجت بود بر هر که کلام او را در آن حال شنید. سپس عیسی ساکت شد وتا دو سال با کسی سخن نگفت، ودر این مدّت زکریا (ع) حجّت بر مردم بود. پس از فوت او یحیی (ع) در سنین کودکی وارث کتاب وحکمت شد. آیا نشنیده‏ای قول خداوند عزّوجلّ را که فرمود: "ای یحیی! کتاب [خدا] را با قوّت بگیر! و ما فرمان نبوّت [و عقل کافی] در کودکی به او دادیم." عیسی وقتی به هفت سالگی رسید با اوّلین وحی که بر او نازل شد خبر از نبوت خود داد. در این هنگام او حجّت بر یحیی وتمام مردم شد. ای اباخالد! از هنگام خلقت آدم، حتّی یک روز نیز زمین خالی از حجّت خدا بر مردم نبوده است...".
کسی اشکال نکند که در مورد حضرت عیسی اگر چه قرآن لفظ ماضی را به کار برده ولی در حقیقت به معنای مضارع وزمان آینده است. زیرا در جواب می‏گوییم:
اولاً: این احتمال خلاف ظاهر لفظ ماضی است وحمل بر خلاف آن احتیاج به دلیل وقرینه دارد در حالی که قرینه‏ای در بین نیست.
ثانیاً: فرق است بین نبی ورسول، در مورد قصه حضرت عیسی تعبیر نبی آمده نه رسول، ولذا ممکن است که طفلی در سنین کودکی به مقام نبوت رسیده باشد گر چه به جهت طفولیت هنوز به مقام رسالت نرسیده است.

[HR][/HR]