حسن بن وشّاء مى گوید: "روزى محضر حضرت رضا علیه السّلام مشرف شدم ، دیدم در مقابل آنجناب، آفتابه اى هست و مى خواهد، براى نماز آماده شود. جلو رفته و خواستم، آب بر روى دستان مبارک آن حضرت بریزم. فرمود: "صبر كن حسن! " عرض كردم: "چرا اجازه نمى دهید آب بر دست شما بریزم، آیا مایل نیستید، من به ثوابى برسم ؟" فرمود: "تو ثواب مى برى ولى من گناه! پرسیدم: "چرا؟" فرمود: مگر این آیه قرآن را نشنیده اى ؟ كه مى فرماید: (فَمَنْ كانَ یَرْجُو لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلاً صالِحاً وَ لایُشْركْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ اَحَداً.)(1) "هر كس ، امید به دیدار پروردگارش دارد؛ باید عمل صالح انجام دهد و در عبادت خدا كسى را شریك قرار ندهد.) من اكنون می خواهم، وضو براى نمازم بگیرم، این خود عبادتى است، مایل نیستم، كسى در عبادتم شریك شود." (2) ____________ 1- كهف / 110 2- كافى ، ج 3، ص 69 منبع: جلوه هائى از نور قرآن در قصه ها و مناظره ها و نكته ها، عبدالكریم پاك نیا منبع:سایت تبیان