گشوده شدن درهاى‏ شكرگزارى

«و أكثر أن تنظر الى من فضلت علیه فان ذلك من أبواب الشكر»(1) ؛ به افراد پائین‏تر از خود، زیاد بنگر، كه این نگریستن‏ها، درهاى ‏شكرگزارى را به روى تو باز مى‏كند.
[h=4]شرح:[/h] انسان باید، در مورد نعمت‎هایى كه خداوند به او داده است، همیشه شكرگزار باشد، و نشان دهد كه قدر آن نعمت‎هاى خدا را بداند، و بخاطر آنها در برابر خداوند شكرگزار باشد، لیاقت و شایستگى، رسیدن به نعمت‎هاى بیشتر را نیز سبب می‎شود.
اما كسى كه قدر نعمت‎هایى كه خداوند به او داده است را نداند، نعمت‎هاى خدا را تلف مى‏كند، و نشان مى‏دهد لیاقت آن نعمت‎ها را ندارد. در آن صورت، نه تنها نعمت بیشترى بدست نمى‏آورد، بلكه آنچه كه دارد از دست مى‏دهد.
براى این که قدر نعمت‎هاى خداوند را بدانیم، باید همیشه به افراد پائین‏تر از خود نظر داشته باشیم. یعنى كسانى را نگاه كنیم، كه كمتر از ما، از نعمت‎هاى خداوند برخوردار شده‏اند. در این صورت، نه تنها از آنچه داریم ناراضى نخواهیم بود، بلكه احساس رضایت و خشنودى خواهیم كرد. و از خداوند سپاسگزار خواهیم بود.
هر چه بیشتر به اینگونه افراد نگاه كنیم، درهاى شكرگزارى بیشترى به روى ما باز خواهند شد، زیرا در این نگاه كردن‎ها، به نعمت‏هاى خود بیشتر آگاه خواهیم شد و شكر خداوند را بیشتر بجاى خواهیم آورد.
سعدى، شاعر بزرگ ایرانى مى‏گوید: در ایام جوانى، روزى كفش نداشتم و از این رو، از زندگى خود سخت ناراضى بودم و بسیار گله و شكایت می‎كردم. اما وقتى بیرون رفتم، مردى را دیدم كه كنار دیوار نشسته است و پا ندارد. با دیدن او، یكباره به خود آمدم و به درگاه خداوند شكرگزارى كردم كه اگر كفش ندارم، در عوض دو پاى سالم دارم كه بدون كفش هم مى‏توانم با آنها راه بروم.
ما نیز به جاى آن كه به پاى بى كفش خود نگاه كنیم، باید به كسانى كه اصلا پا ندارند بنگریم و خدا را شكر گوییم. البته آنچه كه شرح داده شده دلیل این نیست كه انسان پیوسته زندگى خود را در یك حالت سكون نگه داشته و به عنوان رضایت از تقدیر، هیچگاه حقوق خود را مطالبه نكند.
تبیان