ویژگی دوستان خوب علی علیه‌السلام را مرور كردیم و امروز صفت مهم دیگری را با هم می‌خوانیم. در حدیث 289 كلمات قصار نهج البلاغه حضرت می‌فرمایند: «وَ كَانَ یَقُولُ مَا یَفْعَلُ وَ لَا یَقُولُ مَا لَا یَفْعَلُ ؛ آن‌چه عمل می‌كرد می‌گفت و بدان‌چه عمل نمی‌كرد چیزی نمی‌گفت.» برادر و دوست خوب مولا فقط اهل شعار نبود. تا كاری را نمی‌كرده به زبان نمی‌آورده است و هنگامی از چیزی سخن می‌گفته كه انجام می‌داده است.حرفی را می‌زد كه به آن عمل می‌كرد زیرا گفتار بی‌رفتار، كینه و دشمنی بزرگ خدا را هم در پی‌دارد تا چه رسد به خلق خدا! «كبر مقتا عندالله ان تقولون ما لاتفعلون ؛ خداوند سخت به خشم می‌آید که چیزی بگویید و به جای نیاورید.» (صف/3) عمل نكردن به گفتار، گاهی به خاطر ناتوانی است و گاهی از روی بیاعتنایی كه این مورد توبیخ است. عالم بیعمل، به درخت بی‌ثمر، ابر بی‌باران، نهر بی‌آب، زنبور بدون عسل، سوزن بدون نخ ، تشبیه شده است. امیدوارم ما هیچ كدامشان نباشیم.
