گاهي آدم ميمانَد بِينِ (( بودَن )) يا (( نَبودَن )) ! به رَفتَن که فِکر مي کُني . . . اِتِفاقي مي اُفتَد . . . که مُنصَرِف مي شَوي . . . ميخواهي بِمانی . . . چُون جایی که هَستی را دوست داری . . . چون وابَسته اَش شُده ایی . . . اَما . . . رَفتاري مي بيني که اِنگار بايَد . . . بــِـرَوی . . . ! چُون اِحساس می کــُنی وُجودَت . . . زیادی . . . زیادی اَست . . . ! اَما دِلَت ماندَن می خــواهَد . . . ماندَن پایِ قُول و قَرار هایی که . . . سال ها پیش . . . بینِ تو و خُدایَت بسته بودی! ماندَن در خانه یِ کمی تا قِسمَتی تاریک . . . که حِسابی بِه آن دِلبَسته ایی . . . اما . . . اِنگـار دِلَت پــُر اَست . . . از ماندَن هایی کِه بویِ رَفتَن می دَهَند . . . اَز ماندَن هایی کــِه اِحساس نِمی شَوَد . . . اين بِلاتَکليفي . . . خُودش کــُلــــي جَهَنــــَـــــــــــم اَست . . . اِی بابا . . . دَرِ این خــانِه باز هَم . . . باز وُ بَسته شُد . . . باد اَست . . . حَتما شُوخي اش گِرِفته . . . . . اَدايِ آمَدَنَت را دَر مي آوَرَد . . . میدانَم . . . . . . . ! ! ! اَمــا بــاوَر کـُن . . . شَهامَت مي خواهَد . . . سَرد باشي ! اگَرم . . . لَبخَند بِزَني . . . ! ! ! ! ! نِگَران نَباش . . . دِلَم کِه بَرايَت تَنگ شَوَد . . . سَرَک ميکِشَم لابِه لايِ نِوشته هايَم . . . هيچ جايِ ديگَري نيست کِه اِينقَدر پُر باشَد اَز . . . تو ! . . . راستَش را بِخواهی . . . فَرعي کِه ميگويَم . . . به بُن بَست ميرِسَم . . . بُگذار راست و مُستَقيم بِگويم : ** دِ لــــــتـَــــنـــگـَــــ م ** . . . فَقَط . . . کاش وَقتي تَنهايی . . . کَسی کِنارِ تَنهاییت قَدَم می گُذاشت و . . . مِثلِ پِسَرخاله یِ کُلاه قِرمِزی . . . آرام بَرایَت زِمزِمه می کَرد : نون بگيرم . . . ؟ نفت بگيرم . . . ؟ دلت گرفته . . . ؟ مَن هَم باز . . . آرام بَرایَش ميگفتم : (( آره )) بَعد . . . فَقَط کِنارَم می نِشَست . . . و . . . سُکوت ميکَرد . . . وَ . . . مَن . . . دُرُست . . . مِثلِ کُلاه قِرمِزي . . . سَرَم را ميگُذاشتَم رویِ زانو هایَش . . . . . . . . بَهـانه بَرايِ گِـــريه زياد اَست . . . ! اَما . . . اَمـان اَز گـِــريه هايِ بـي بَهــانه . . . خُب . . . کَلاغ جان . . . قِصه يِ مَن هَم بِه سَر رِسيد . . . سَوارشُو . . . تُو را هَم تا خانه ات ميرِسانَم . . .
