بر اساس قاعده کلى «فَاذْکرُونی أَذْکرْکمْ وَ اشْکرُوا لی وَ لا تَکفُرُونِ»،(18) رابطه بین ذاکر و مذکور، رابطهاى متقابل است و انسان ذاکر، مذکور خداوند نیز واقع مىشود. بر این اساس، اگر انسانى با یاد خداوند و به یاد او زندگى کند، خداوند نیز به یاد او است و او را از رزق مادى و معنوى خود برخوردار مىکند.
