چـه رســم ِ تلخــی سـت... تــــو ، بــی خـــبـر از مــن ! و ... تمـــام ِ مـن ، درگـــیر ِ تــو یالت راحــتـــــ . . . شکسـ ــــته ها نفرین هم بکـ ــنند ، گیرا نیسـ ــت ...! نـــفرین ، ته ِ دل می خـ ــواهد ! دلِ شکسـ ــته هـ ـــم که دیگر ســــر و ته ندارد . . . بگذار برات کتاب بخوانم بنشین اینجا کتاب را بگیر توی دست*هات ورق بزن دستم را دورت حلقه می*کنم از بالای شانه*ات کتاب نفس می*کشم لای موهات ورق بزن شیش ماه بهش خوبی كن كه بفهمه دوستش داری ، دو روز سگ میشی میگه حالا شناختمت!! بــگذار...لبــــ هــایتــــ را می گـــویــم... رویِ چـــشمانــمــ بگــذار... تــا بــرای همیشـــهــ... خــوابِ *بــوسهـــ* بــبیــــنم...! زمانی که جلوی تلفن های عمومی صف می کشیدند عشق ها با ارزشتر بود از این روز ها که پشت خطی ها صف می کشند نـﮧ نمـﮯدآنـﮯ !هیچکس نمـﮯدآند. . . پشت این چهره ی آرام در دلم چـﮧ مـﮯگذرد... نمـﮯدآنـﮯ! کسی نمـﮯدآند. . . این آرامش ِ ظاهــر و این دل ِ نـا آرام ، چقدر خستـﮧ ام مـﮯکند . .
