معرفی ویدای بهشتی شرقی / Eastern Paradise Whydah / Vidua paradisaea

نام علمی: Vidua paradisaea
​

نام عمومی: Eastern Paradise Whydah ( ویدای بهشتی شرقی ) ​

خانواده: Viduidae​

​

ویدای بهشتی شرقی / Eastern Paradise Whydah / Vidua paradisaea

زیستگاه اصلی : بخش های شرقی و جنوبی آفریقا؛ از شرق سودان تا جنوب آنگولا​

وضعیت بدنی: پرهای میانی دم پرنده نر بلند و کشیده اند و عامل اصلی تفاوت طول بدن جنس نر و ماده به شمار می روند. پرهای ماده قهوه ای خال خالی و زرد مایل به قهوه ای است و به پرهای پرنده نر در غیر فصل جفت گیری شباهت دارد و فقط کمی کدر تر و مات تر است. ​

طول بدن: نرها 38 سانتیمتر و ماده ها 15 سانتیمتر​

وضعیت زندگی: غالبا" در دسته های کوچک، گرد هم جمع می شوند. پرنده نر در پرواز های اظهار عشق، در حالیکه پرهای مرکزی دم خود را تقریبا" با زاویه 90 درجه بالا می برد، پرواز می کند و گاهی در حالی که بال هایش را آرام به هم می زند، معلق در هوا نزدیک به پرنده ماده می ایستد. هر نر قادر است با 10 تا 12 ماده جفت گیری کند. نگهداری این پرنده در اسارت مشکل است و تنها دلیل آن هم نوع زندگی انگل وارش می باشد. برای هر نر معمولا" باید چند ماده در نظر بگیرید ( ترجیحا" سه یا چهار ماده ) و به هنگام تولید مثل هم برای هر ماده باید چند آشیانه " ملبا melba " همراه با میزبان آن فراهم کنید تا از بچه های ویدای بهشتی مراقبت کنند. توجه داشته باشید که دو ویدای بهشتی نر با هم به مبارزه خواهند پرداخت و این مبارزه تا مرگ یکی از آنها ادامه خواهد داشت. ​

شکار و تغذیه: معمولا" از دانه های روی زمین مثل جو ، ارزن و گندم و نیز از لارو حشرات تغذیه می کند.
​

تولید مثل: مانند دیگر ویداها این گونه نیز در تخم گذاری، انگل به شمار می رود و تخم های خود را در لانه پرندگان دیگر و معمولا" در لانه سهره های متعلق به خانواده چرب منقارها با نام علمی " Pytilia melba " معروف به " پایتیلیای بال سبز Green-winged Pytilia یا ملبا melba " می گذارد. جالب اینکه روی جداره دهان جوجه های ملبا ، نقش های پیچیده ای قرار دارد که والدین را تحریک می کند تا به آنها غذا بدهند. ارتباط این جوجه های انگلی و میزبان آنقدر زیاد شده است که جوجه های ویداها نیز نقوش دهانی مشابهی پیدا کرده اند. آنها همچنین می توانند صدا و قیافه جوجه های میزبان را تقلید کنند همانطور که ویداهای بهشتی نر هم قادرند صدای پایتیلیاهای بال سبز نر را تقلید کنند. لازم به ذکر است که جوجه های ویدای بهشتی از جوجه های میزبان درشت تر و پر سر و صدا تر هستند و به همین دلیل مادر و پدر رضاعی آنها به آنها با توجه بیشتری غذا می دهند تا به جوجه های خود.

منبع: رازبقا

​