ـدوستت دارَمـ ها رـا نگــَه مے ـدارے بَراے ـروز مَبـــادادلــَمـ تنگـ شُده ها رـا ، عاشقتــَـمـ ها رـا … این جُمـــله ها رـا کــه ارزشمَندَند الکـــے خــَرج کـَسـے نمے کــُنے! باید آدَمـَــش پیدا شَوَد! باید هَمــــان لحظه از خودَت مُطمئن باشــے وَ باید بدانــے کـه فردا ، ـاز امـــروز گــُفتنش پَشیمـــان نَخواهـــے شُد! سِنَت کـه بالـا مے رود کــُلے دوستت دارمـ پیشَتــ مانده ، کـُلی دلمـ تنگ شُده وَ عاشقتـَــمـ مانده ، کـه خـَرج کــَسے نکردهاے وَ روے هَمـ تلنبار شُدهاند! فرصَت ندارے صَندوقــَت رـا خالے کـُنے ...! صَندوقت سَنگین شُده وَ نمےتوانے با خودت بکشے ـاَش شـُــروع مے کــُنے به خرج کردنشــــان !!! توے میهمانے اگــَر نگاهت کرد ، اگر نگاهـَـش رـا دوست ـداشتــے توے رَقــص اگر پابهپایت آمَد اگر هَوایت رـا داشت اگر با [SUP]تـــو[/SUP] تــَرانه رـا به صداے بُلنــد خواند توے جَلسه اگر حرفــے رـا گفت که حرفـــ [SUP]تــو [/SUP]بود اگر استدلالــے کــَرد که تکانَت داد دَر سَفـــر اگر شوخ وُ شَنگ بود اگر مُدامـ به خـَندهات انداخت وَ اگر مَنظرههاے قشنگ رـا نشانت ـداد بَراے یکے ، یک دوستت ـدارمـ خــَرج مے کـُنے بَراے یکے ، یک دلمــ برایت تنگـ مے شَوَد خــَرج مے کنے یکـ چقدر زیبایـــے ، یکــ با مَن مے مانــے { ؟! } بَعد مے بینے آدمـــ ها فاصلــه مے گیرنــد مُتهمَت مے کنند به ســو استفــاده از اعتمـــاد آدَم ـها ! اما بگذار به سن [SUP]تـــو[/SUP] برسَند! بگذار صَندوقچه ـشان لبریز شـَـود آنوقت حالـ امروز [SUP]تـــو [/SUP]رـا مے فهمند بدون این که [SUP]تـــو [/SUP]را به یاد بیاورنـــد غریب است دوست داشتـَن و عَجیب تر از آن است دوست داشتــه شـُــدَن ! وقتے مے دانیمـ کسے با جان وُ دل دوستمـــان دارد وَ نفس ها وَ صدا و نگاهمان در روح وُ جانَش ریشه دَواندـه به بازیَش مے گیریــــمـ هَر چه او عاشـــق ـتر ، ما سَــرخـوُشتر ، هَر چه او دل نازُک ـتَر ، ما بے رَحـــمـ ـتر [SUB]تقصـــیر از مـــا نیست[/SUB] تمامے قصه هاے عاشقانـه ، اینگونه به گوشمـــان خوانـــده شده ـاند ...
