غــــم یار و غــــــــم یار و غــــم یار

تو دوری از برم دل در بـــرم نیست​

هــــوای دیگــری اندر سرم نیست​

به جـــــان دلبـــرم کــز هر دو عالم​

تمنـــای دگـــر جـــــز دلبرم نیست​

ـــــــــــــــــــــــــــــ​

دلــــی دیــــرم خــــــریدار محبت​

کــــــز او گـــرم است بازار محبت​

لباســـــی دوختــــم بر قامت دل​

ز پــــــود محنت و تــــــــار محبت​

ـــــــــــــــــــــــــ​

اگـــــر دل دلبـــــره، دلبــر کدومه​

و گر دلبــــــر دله، دل را چه نومه​

دل و دلبــــــر بـه هـم آمیته وینم​

ندونــــم دل کــــه و دلبــر کدومه​

ـــــــــــــــــــــــــ​

بود درد مــــــو و درمونـم از دوست​

بود وصل مــو و هجرونـم از دوست​

اگر قصــــــابم از تـــن واکره پوست​

جدا هـــرگز نگـرده جونم از دوست​

ـــــــــــــــــــــــــــ​

نمـــــی دونــم دلم دیوانهٔ کیست​

کجــــــا آواره و در خـــــانهٔ کیست​

نمـــــی دونم دل ســــر گشتهٔ مو​

اسیــــــر نرگس مستـــانهٔ کیست​

ـــــــــــــــــــــــــــــ​

بهـــار آیو به صحــــرا و در و دشت​

جــوانی هم بهاری بود و بگذشت​

ســـر قبـــــر جـــــــوانان لاله رویه​

دمـی که گلرخان آیند به گلگشت​

ـــــــــــــــــــــــــــــ​

سیاهی دو چشمونت مرا کشت​

درازی دو زلفــــــــونت مرا کشت​

به قتلم حاجت تیرو کمان نیست​

خــــم ابرو و مــژگونت مرا کشت​

ـــــــــــــــــــــــــــــ​

عــــزیزا کــــاسهٔ چشمم سرایت​

میـــون هـر دو چشمم جای پایت​

از آن ترســــم که غافل پا نهی تو​

نشنیـــد خـــار مـــــژگانم به پایت​

ــــــــــــــــــــــــــــــ​

ز دست دیــده و دل هـــر دو فریاد​

کــــه هر چه دیده بیند دل کند یاد​

بســـازم خنجــری نیشش ز فولاد​

زنــــم بر دیـــده تا دل گــــردد آزاد​

ــــــــــــــــــــــــــــــ​

دلم بـــی وصل ته شادی مبیناد​

ز درد و مــــــــحنت آزادی مبیناد​

خـــــراب آباد دل بـــــی مقدم تو​

الهــــی هــــرگز آبـــــادی مبیناد​

ــــــــــــــــــــــــــــــ​

یکــــی درد و یکـــی درمون پسندد​

یکـــی وصل و یکی هجرون پسندد​

من از درمان و درد و وصل و هجرون​

پسنـــدم آنچـــه را جـــانون پسندد​

ـــــــــــــــــــــــــــــــ​

غـــم عشقت بیــــابان پرورم کرد​

فـــراقت مـــــرغ بی‌بال و پرم کرد​

به مو گفتی صبــوری کن صبوری​

صبـوری طرفه خاکی بر سرم کرد​

ـــــــــــــــــــــــــــ​

مــــــرا نه سر نه سامان آفریدند​

پریشــــــونم پریشـــــون آفریدند​

پریشـــون خاطران رفتند در خاک​

مرا از خــــاک ایشــــــون آفریدند​

ـــــــــــــــــــــــــــــــ​

خوشـــا آنانکــه سودای ته دیرند​

که ســر پیوسته در پای ته دیرند​

به دل دیـــرم تمنـــــــای کسانی​

کــــه انـــدر دل تمنـــای ته دیرند​

ــــــــــــــــــــــــــــــــ​

سه درد آمد به جونم هر سه یکبار​

غریبـــــی و اسیـــــری و غــــم یار​

غریبـــــی و اسیـــــری چــاره دیره​

غــــم یار و غــــــــم یار و غــــم یار​

ـــــــــــــــــــــــــــــــ​

جـــــدا از رویت ای مـــــاه دل افروز​

نه روز از شو شناسم نه شو از روز​

وصــــالت گـــر مـــــــرا گردد میسر​

همـــه روزم شـــود چون عید نوروز​

ـــــــــــــــــــــــــــــ​

مـــو که ســـر در بیابونم شو و روز​

ســـرشک از دیده بارونم شو و روز​

نه تب دیرم نه جـــایم می کنه درد​

همی دونـــم کـــه نالونم شو و روز​

ــــــــــــــــــــــــــــ​

به قبرستان گــــذر کردم کم وبیش​

بدیــدم قبــــر دولتمنـــــد و درویش​

نه درویش بـــی کفن در خاک رفته​

نه دولتمنـــد برده یک کفــــن بیش​

ــــــــــــــــــــــــــــــ​

شب تار است و گرگان میزنند میش​

دو زلفـــونت حمــــایل کن بوره پیش​

از آن کنـــــج لبت بوســی به مو ده​

بگـــــو راه خـــــدا دادم بـــه درویش​

ــــــــــــــــــــــــــــــــ​

خــــدایا داد از این دل داد از این دل​

نگشتم یک زمان مو شاد از این دل​

چــــو فردا داد خــواهان داد خواهند​

بر آرم مـــن دو صــد فریاد از این دل​

ـــــــــــــــــــــــــــــــ​

دلا غــــافل ز سبحـــانی چه حاصل​

مطیع نفس و شیطــانی چه حاصل​

بــود قــــدر تــــو افــــــزون از ملایک​

تـــو قـدر خود نمی دانی چه حاصل​

ــــــــــــــــــــــــــــــ​

ز بــــوی زلف تــــو مفتــونم ای گل​

ز رنـــگ روی تــــو دلخــونم ای گل​

مــن عـــاشق ز عشقت بی قرارم​

تو چون لیلی و من مجنونم ای گل​

ـــــــــــــــــــــــــــــــ​

مـــــو که آشفتــه حالم چون ننالم​

شکستــــه پر و بالـــــم چون ننالم​

همــــه گـویند فـــــلانی چند نالی​

تــــو آیــــی در خیــــالم چون ننالم​

ــــــــــــــــــــــــــــــ​

دلا از دست تنــــهایی بــه جانم​

ز آه و نـــــالــــهٔ خــــود در فغانم​

شبــــــان تــــــــار از درد جدایی​

کنـــــد فـــریاد مغــــز استخوانم​

ــــــــــــــــــــــــــــــ​

مـــــو آن دلدادهٔ بـــــــی خانمانم​

مـو آن محنت نصیب سخت جانم​

مـــو آن سرگشته خارم در بیابان​

کــه چون بادی وزد هر سو دوانم​

ـــــــــــــــــــــــــــــــ​

به خنجــــــر گــــر برآرند دیدگانم​

در آتش گـــــر بسوزند استخوانم​

اگــــــر بر ناخنـــــانم نــی بکوبند​

نگیـــــرم دل ز یــــار مهـــــــربانم​

ــــــــــــــــــــــــــــــ​

فلک کــــــی بشنــــود آه و فغونم​

به هــــر گردش زند آتش به جونم​

یک عمری بگــــذرونم با غم و درد​

به کــــــام دل نگـــــــردد آسمونم​

ـــــــــــــــــــــــــــــــ​

گلستـــان جـــــای تـــــو ای نازنیننم​

مـــو در گلخـــــن به خاکستر نشینم​

چه در گلشن چه در گلخن چه صحرا​

چــــو دیده واکنــــم جــــز تــــه نوینم​

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ​

به صحــــــــرا بنگــــرم صحرا ته وینم​

بــــه دریـــا بنگــــرم دریـــــــا ته وینم​

به هــــر جا بنگــرم کوه و در و دشت​

نشــــــــــان روی زیبــــــــای ته وینم​

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ​

خـــوش آن ساعت که دیدار ته وینم​

کمنــــد عنبــــــــرین تـــــــار ته وینم​

نوینـــــــه خــــــــرمی هـــرگز دل مو​

مگـــــر آن دم کـــــه رخسـار ته وینم​

ــــــــــــــــــــــــــــــــ​

فلـــک در قصــــد آزارم چــــــــرائی​

گلم گر نیستی خـــارم چـــــــرائی​

تــــو کــــه باری ز دوشـم بر نداری​

میـــــان بار ســـــــربارم چــــــرایی​

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ​

عـــــــزیزان از غــــــم و درد جدایی​

بــــه چشمونم نمــــونده روشنائی​

بــــه درد غـــربت و هجــــرم گرفتار​

نـــــه یار و همـــــدمی نـه آشنائی​

ــــــــــــــــــــــــــــــــ​

مدامــــــم دل پر از خـــــــون جگر بی​

چــو شمع آتش به جان و دیده تر بی​

نشینــــم بــر ســـــر راهت شو و روز​

کــــــه تـــــا روزی تو را بر مـو گذر بی​

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ​

تو کــــه دور از منـــــی دل در برم نی​

هوایـــــی غیـــــر وصلت در سرم نی​

به جــــانت دلبــــرا کـــــز هر دو عالم​

تمنـــــای دگــــــر جــــز دلبــــــرم نی​

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ​

به قبـــــــرستان گـــذر کردم صباحی​

شنیــــــدم نالـــــه و افغــــان و آهی​

شنیـــدم کلـــــه‌ای با خاک می‌گفت​

کــــه این دنیـــا نمـــی‌ارزد به کاهی​

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ​

ته که نوشــــم نه‌ای نیشــــم چرایی​

ته کـــــه یــــارم نه‌ای پیشــم چرایی​

ته کــــــه مرهـــم نه‌ای بر داغ ریشم​

نمک پــــــــــاش دل ریشـــــم چرایی​