مرا با همه بدی هایم،

در من غمي نشسته است
نه از حرف ،‌كه از نگاه ....!!
نه در سينه كه در احساس !!
نمي دانم چه اصراري است كه تو را هرروز
در فردا مي جويم ؟؟
فردايي كه قرنهاست پشت ديوار امروز
سربرزانوي انتظار دارد....!!!!
انتظار... انتظار!

گریه ها امانم را بریده اند، میخواهم حرف بزنم
دلم آنقدر گرفته است، که می خواهم به اندازه هزار قرن گریه کنم.
می خواهم نباشم.
حس می کنم جایی ازقلبم سوراخ شده...
خسته از تو نیستم .
خسته از هیچ کسی نیستم.
خسته از دوستی ها و دشمنی ها نیستم.
خسته از این همه دوری هستم.
فاصله آدمها نسبت بهم آنقدر زیاد شده است، که گویی کسی، کسی را درک نمی کند
.
کسی صدای " دوستت دارم " های کسی را هم نمی شود
.
همه روابط به قدر پوسته تخم مرغی ،ظریف و ضعیف و شکننده شده است
.
خاطر کسی را که بخواهی خاطرت را پریشان و خط خطی می کند
.
یا باید مثل همه باشی ، یا اگر مثل کسی نباشی ، لابد مشکلی داری
.
دلم گرفته
از خودم.
از خودم، که می ترسم مثل دیگران باشم
.
تنهایی آدمها با تعدادی از اشیا از جنس من پر نمی شود
.
جای خالی تنهایی آدمها را کسانی پر می کنند که بفهمندشان
.
ازعشق بالاتر، دوستی است،
و از دوستی بالاتر ، فهمیدن.
به عشق کسی نیاز ندارم،
به دوستی کسی نیاز ندارم،
نیازمند کسی هستم که مرا بفهمد
.
مرا با همه بدی هایم، مرا با همه دارم ها و ندارم هایم،
مرا آنگونه که هستم بفهمد
.
گریه ،حتی امان نمی دهد تا
.....
بگذریم. حرف بسیار دارم
.
سکوت ،
مرا بیشتر می فهمد تا حرف
.
سکوت می کنم
.
اینها که می نگارم، شرح دلتنگی های من است
.
نه شرح دلسنگی های دوستان،
می خواهم مثل خودم باشم
.
دلتنگم، آنچنان دلتنگم که می خواهم فقط سکوت کنم.
سکوت
سکوت
سکوت