كافهاي دنج وسط كنجترين گوشهي اين شهر يك ميز و چند دل، كه از داغي اين روزها، روي كاغذ سَر ميروند ... مينويسند گاهي سياه سپيد گاهي "يك صندلي خالي" ...................... و من بي تو اينجا با يك صندلي خالي و انسانهايي به آدميت يك آدم تنهاييهايم را دور ريختهام تا بار ديگر زندگي را با طعمي فارغ از هر گونه دلتنگي براي تو مزه كنم ! ! ! همين ...
