اس ام اس بعثت پیامبر

گر فکر رهایی ز غم و راه نجاتی​

در این شب پر فیض تو خواهی ثمراتی​

باید که به کوری دو چشمان حسودان​

بر احمد و آلش بفرستی صلواتی​

عید مبعث مبارک





زمین محلة اصحاب آسمان شده بود​

زمان مبشّر جشن فرشتگان شده بود​

در آن دمی که تمام فضای غار حرا​

پر از طنین صدای بخوان بخوان شده بود​

بعثت پیامبر اکرم بر پیروان حقیقیش تهنیت باد​

.




جان جهان و فخر زمان است مصطفی​

قدرش فزون تر از رمضان است مصطفی​

آن خاتم و امام و امید و رسول دین​

یکتا سپهر کون و مکان است مصطفی . . .​

عید مبعث مبارک​

.



نور عترت آمد از آیینه‏ام​

کیست در غار حرای سینه‏ام​

رگ رگم پیغام احمد می‏دهد​

سینه‏ام بوی محمد می‏دهد . . .​

عید مبعث بر شما مبارک​

.







جان جهان و فخر زمان است مصطفی / قدرش فزون تر از رمضان است مصطفی​

آن خاتم و امام و امید و رسول دین / یکتا سپهر کون و مکان است مصطفی . . .​

.








در حرا نور وحی پیچیده؛اقرابسم…تن زمین لرزید​

آسمان تکه تکه جاری شد ؛بر زمان وسعت خدا بارید​

اضطرابی شگرف پیچیدش؛بارالها نمی توانم آه​

یا محمد بخوان به نام خدا؛لااله بگو که الا الله​

.​

.





شهپر وحدت ببال کبریای مصطفی​

صوت و آواز ملایک از نوای مصطفی​

او سبق جوید ز روح القدس در معراج عشق​

ساکنان عرش مَست از کبریای مصطفی . . .​

.


نورانی و زیباست،همه روی محمد​

خاتم شده ازبهره خدا، سوی محمد​

نوری است ،به رخساره ی دلدار​

دل داده به سویش ،وفا کوی محمد . . .​

عید مبعث بر شما مبارک​

.





ای شاه سوار ملک هستی / سلطان خرد به چیره دستی​

ای ختم پیمبران مرسل / حلوای پسین و ملح اول​

سر خیل تویی و جمله خیلند / مقصود تویی همه طفیلند​

بعثت پیامبر گرامی اسلام مبارک باد​

.






.​

ماه فرو ماند از جمال محمّد​

سرو نباشد به اعتدال محمّد​

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست​

در نظر قدر با کمال محمّد​

بعثت پیامبر بر شما مبارک باد​

.




.​

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد​

دل رمیده ما را انیس و مونس شد​

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت​

به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد​

بعثت پیامبر اکرم(ص) مبارک باد​

.





.​

آوای بخوان بخوانِ او می ریزداز غار​

صدای گفت وگو می ریزدمی​

گفت فرشته: اقرأ باسم ربک​

عشق است کز آسمان فرو می ریزد​

بعثت پیامبر اکرم(ص) مبارک باد​

.





مهر را روشنی از روی تو افروختن است​

ماه را حسن ز رخسار تو آموختن است​

گُل به پیش گُل رخسار تو ای رشک بِهشت​

همچو خاری است که شایسته آن سوختن است​

​