«عصمت» در لغت به معناى محافظت و ممانعت به كار رفته است و از كار برد آن مى توان فهميد كه مراد محافظت و ممانعت از شر، امور ناگوار و ناپسند است.(1) یکی از مباحثی که در عصمت مطرح است قلمرو عصمت است.عصمت دارای دو قلمرو عملی و عملی است که برای هر کدام بخش هایی وجود دارد: قلمرو عصمت عملی : معصوم هرگز ترک واجب نمی کند و مرتکب حرام نمی شود . در مقام بالاتر ترک مستحب نمی کند و مکروه انجام نمی دهد . (2) لذا معصوم کسي است که نه کاري را که در کمالات وي تأثير دارد و سبب دستيابي وي به کمالي از کمالات يا سبب دستيابي به درجه‌اي از کمالات است، ترک مي‌کند و نه کاري را که سبب از دست دادن کمال يا درجه‌اي از کمال وي مي‌شود، انجام مي‌دهد. انجام حرام يا مکروه با مقام عصمت امام ناسازگار است يعني معصومین به دليل عصمت نه کار حرام انجام مي‌دهند و نه کار مکروه. 1. ابن فارس، معجم مقائيس اللغة، ج 4، ص 331; خليل بن احمد فراهيدى، كتاب العين، ج 1، ص 313 و ابن منظور، لسان العرب، ج 12،ص 244. 2. درس امامت استاد ربانی گلپایگانی جلسه سایت askdin
