یار و همــــــــــسر نـگرفــــــــتم که گرو بود سرم تو شـــــدی مــــادر و مـــن با همه پیری پسرم تو جـــگر گوشه هـــــم از شـــــیر بریدی و هنوز مــن بیچاره همان عـاشق خونـــــین جــــــگرم خــون دل میخورم و چـشم نظـــــر بازم جــــام جرمم این است که صاحبـدل و صــــــاحبــنظرم مــــن که با عشـــق نراندم به جوانی هوسی هـــوس عشق و جـوانی است به پیرانه سرم پدرت گــوهر خود تا به زر و سیم فــــــــــروخت پـــــدر عشـــــق بســــوزد که در آمــــــد پــدرم عشـق و آزادگـــــی و حـسن و جـوانی و هــنر عجـــبا هیــچ نــــــیرزید که بی ســـــیم و زرم هنــــــرم کاش گـــــــــــره بند زر و سیـــمم بود که به بازار تـو کـــــــاری نگـــــــشود از هــــنرم سیـــــزده را همه عــــــــــالم بدر امروز از شهر مــــــن خود آن ســــیزدهم کز همه عالم بدرم تـــا به دیـــــــوار و درش تـــــازه کـنم عــهد قدیم گاهـــی از کوچه ی معــــشوقه ی خود میگذرم تو از آن دگـــــری رو کــــــــــه مــــرا یاد تو بـــس خود تو دانــــــی که مـن از کــــان جهانی دگرم از شــکار دگــران چشـــــم و دلـــی دارم سـیر شـــیرم و جــــوی شـــــــغالان نبـــود آبخـــورم خون دل مـوج زند در جـــــــــــــگرم چون یاقــوت شـــــــهریارا چــه کنــــم لـــــــــعلم و والا گـــهرم
