Secure place and sweet wine and tender friend If only we could keep these three until the end. The world and its affairs are all nothing for naught مـقام امن و می بیغش و رفیق شفیق گرت مدام میسر شود زهی توفیق جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است
The hermit has no need to watch the stage Since Beloved is at home, no need for pilgrimage. O soul you have a pact with the Divine, Then ask how should I my life manage? O King of goodness, I swear that I?m on fire Then ask how this beggar should I manage? I am the master of demands, yet my tongue is still In your compassion to ask is an outrage. No need to plot, if our blood you demand, Our body is yours to take at any age. Essence of the Beloved is the Holy Grail, In expressing our needs, we need not engage. I put up with the hardships of the sea No need for the sea, once I earned my pearly wage. No need to deal with fake prophets because When friends are here, false claims disparage. O begging lover, when Beloved?s life giving lips Give their dutiful gifts, begging discourage. Hafiz desist, for art self-radiates Needless debate with fake artist and false sage غزل خـلوت گزیده را به تماشا چه حاجـت اسـت چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است جانا بـه حاجـتی کـه تو را هـسـت با خدا کاخر دمی بـپرس که ما را چه حاجـت اسـت ای پادشاه حـسـن خدا را بـسوخـتیم آخر سؤال کـن کـه گدا را چه حاجـت اسـت ارباب حاجـتیم و زبان سؤال نیسـت در حـضرت کریم تمـنا چـه حاجـت اسـت محـتاج قصـه نیسـت گرت قصد خون ماست چون رخت از آن توست به یغما چه حاجت اسـت جام جـهان نماسـت ضـمیر مـنیر دوسـت اظـهار احـتیاج خود آن جا چه حاجت اسـت آن شد کـه بار مـنـت مـلاح بردمی گوهر چو دست داد به دریا چه حاجـت اسـت ای مدعی برو کـه مرا با تو کار نیسـت احـباب حاضرند بـه اعدا چه حاجـت اسـت ای عاشـق گدا چو لـب روح بـخـش یار میداندت وظیفـه تـقاضا چـه حاجت اسـت حافـظ تو ختـم کـن که هـنر خود عیان شود با مدعی نزاع و مـحاکا چـه حاجـت اسـت
مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم طایر قدسم و از دام جهان برخیزم به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی از سر خواجگی کون و مکان برخیزم یا رب از ابر هدایت برسان بارانی پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم بر سر تربت من با می و مطرب بنشین تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم In the hope of union, my very life, I’ll give up As a bird of Paradise, this worldly trap I will hop. In the hope of one day, being your worthy servant Mastery of both worlds I’ll gladly drop. May the cloud of guidance unload its rain Before I am back to dust, into the air I rise up. Beside my tomb bring minstrels and wine My spirit will then dance to music and scent of the cup. Show me your beauty, O graceful beloved of mine To my life and the world, with ovation I put a stop. Though I am old, tonight, hold me in your arms In the morn, a youthful one, I’ll rise up. On my deathbed give me a glimpse of your face So like Hafiz, I too, will reach the top.
